Covington opisuje groźby RAF-u ze strony Carukyana

Colby Covington wygrał RAF 11, kontrolując wynik, ale jego opis Armana Tsarukyana koncentrował się na momentach, w których kontrola nad walką praktycznie zanikała. Nowy mistrz crossoverów opuścił Milwaukee decyzją pięciu do trzech, a następnie podkreślił siłę pretendenta wagi lekkiej, powtarzalną presję i umiejętność przekształcenia jednego obalenia w niespodziewanie potężne podniesienie.

Ta reakcja jest bardziej użyteczna niż rutynowe pochwały, ponieważ pasuje do charakteru walki. Covington zbudował wczesną przewagę, bronił się przez długi czas i dobijał punkty, gdy późne ataki Carukyana odsłaniały drogę za nim. Carukyan mimo to utrzymywał się w odległości jednej akcji punktowej od zmiany wyniku. Jego impulsywność trwała do ostatniej wymiany, zmuszając większego i bardziej doświadczonego amerykańskiego zapaśnika do utrzymywania niewielkiej przewagi zamiast utrzymywania się na dystansie.

Winda, która zaskoczyła Covingtona

Mistrz wyróżnił sekwencję w drugiej rundzie. Carukyan doszedł do czystego uderzenia single leg, przebił się przez pozycję i podniósł Covingtona z maty. Covington zdecydował się poddać obalenie, zamiast pozostać odsłoniętym podczas podnoszenia. Później powiedział, że łatwość, z jaką Carukyan nim operował, była nieoczekiwana. Dla zawodnika wagi półśredniej z ugruntowaną pozycją w zapasach akademickich, ta ocena miała szczególne znaczenie.

Covington zdobył punkty na początku meczu. Punkt zdobyty na zegarze i jego własne obalenie dały mu trzy punkty przewagi po pierwszej kwarcie. Kiedy Carukjan zmniejszył różnicę, Covington odpowiedział obroną i ustawieniem. Pod koniec drugiej kwarty kolejne wejście Carukjana pozwoliło Covingtonowi rozciągnąć się, obrócić róg boiska i zdobyć dwa punkty. Ta odpowiedź przywróciła przewagę, która ostatecznie przesądziła o losach meczu.

Nie było komfortowej końcówki. Carukjan zaatakował z większą stanowczością w trzeciej tercji, ponieważ przegrywał, a Covington otrzymał karę za przekroczenie czasu akcji. Nawet wtedy pretendent nie zdołał wykonać kolejnego decydującego wejścia. Covington kontynuował rozciągnięty atak i uniemożliwiał zdobycie potrzebnego kąta do strzelenia gola. Wynik końcowy odzwierciedlał obie strony jego konta: miał wystarczająco dużo odpowiedzi, by wygrać, a jednak Carukjan zmuszał go do udzielania tych odpowiedzi aż do końca czasu.

Po taktycznym zwycięstwie przyszła pochwała

Covington określił Carukyana jako elitarnego zawodnika i przewidział, że zostanie mistrzem UFC w wadze lekkiej. Ta prognoza jest opinią przeciwnika, a nie oficjalną zmianą w obrazie walki o tytuł wagi lekkiej. Jej znaczenie tkwi w kontekście. Covington właśnie zadał Carukyanowi pierwszą porażkę w RAF i mógł wykorzystać ten wynik, aby go umniejszyć. Zamiast tego, potraktował niewielką wygraną jako potwierdzenie słuszności wyzwania, jakie obaj mężczyźni postawili.

Covingtonowi również spodobał się przyszły rewanż w zapasach. Uznał, że harmonogram Carukyana w UFC może być priorytetem i zasugerował kolejne spotkanie, kiedy zawodnik wagi lekkiej nie będzie przygotowywał się do walki w klatce. Nie potwierdzono jednak żadnego rewanżu między nimi. Covington w RAF-ie skupił się następnie na walce z Belalem Muhammadem, podczas gdy pomysł Carukyana pozostał zaproszeniem na później, a nie na kolejną ogłoszoną obronę tytułu mistrza.

Mecz wyjaśnia, dlaczego to zaproszenie jest wartościowe. Carukyan mógłby wskazać na jedno udane obalenie, konsekwentną pracę ofensywną i wynik, który utrzymywał się na bliskim dystansie. Covington mógłby wskazać na wczesne prowadzenie, serie kontrataków i obronę, która przetrwała ostatnią falę ataków. Drugi pojedynek rozpocząłby się od rzeczywistych pytań taktycznych, a nie od wykreowanej wrogości: czy Carukyan zdoła wykorzystać więcej okazji, a Covington zdoła stworzyć atak, nie polegając tak bardzo na reakcjach? Te pytania nasuwają się bezpośrednio z RAF 11, choć na ich odpowiedzi trzeba poczekać do kolejnej żółtej kartki.

• Covington uzyskał trzypunktową przewagę dzięki akcji zegara i wczesnemu obaleniu.
• Czysty skok na jedną nogę Tsarukyana był tym, co zrobiło największe wrażenie na późniejszym zwycięzcy.
• Defensywna gra i późny opór zapewniły Covingtonowi pierwsze zwycięstwo w mistrzostwach crossover.

Pochwała Covingtona nie złagodziła wyniku; wyjaśniła, dlaczego wynik był dla niego ważny. Pokonał młodszego przeciwnika, który pozostał agresywny, zaprezentował najbardziej zaskakującą siłę w walce i był groźny do samego końca. Pas należy do Covingtona, a szacunek po walce należy do Carukyana. Ewentualny rewanż jest wciąż hipotetyczny, ale RAF 11 dostarczył obu panom wiarygodny, sportowy powód do rozważenia go.