İslam Mahachev'in UFC kariyeri

İslam Mahaçev'in kariyeri, kemerden çok uzakta başladığında daha anlamlı hale geliyor. Unvan savunmalarıyla değil. Kilo başına en iyi dövüşçüler sıralamasıyla değil. Hatta UFC ile bile değil. Kariyeri Dağıstan'da, dövüşçülerin daha dövüşçü olduklarını anlamadan şekillendiği bir yerde başlıyor. Zorlu dağlar, zorlu insanlar, zorlu rutinler. Oradaki hayat yumuşaklığı tesadüfen sunmaz. Çocuklar güreş salonları, disiplin, lafı uzatmayan büyük adamlar ve saygı istiyorsanız, bugün kazanmış olsanız bile yarın tekrar kazanmaya hazır olmanız gerektiği duygusuyla büyürler.

Bu dünya, Mahaçev'in kariyerinin her yerinde kendini gösteriyor. Bunu dövüşme biçiminde görebilirsiniz. Konuşma tarzında duyabilirsiniz. Kendini önce gürültülü bir yıldız olarak inşa etmedi. Kendini ciddi bir yerden, ciddi bir sporcu olarak inşa etti. Mahaçkala'da doğdu ve dövüş sporlarının fantezi olmadığı bir ortamda büyüdü. Bunlar gerçek bir işti. Gerçek bir kültürdü. Gerçek bir gururdu. Dağıstan'da erkek çocuklar güreş ve dövüş sambosunun günlük hayatın yüzeyine yakın bir şekilde büyüdüğü bir ortamda yetişirler. Mahaçev de öyleydi.

O, geleceğin göz alıcı şampiyonu olarak yetiştirilmedi. Eğitimin karakterin bir parçası haline geldiği bir ortamda büyüdü. Zorlu odalar ve yüksek beklentiler içinde yetişti. Khabib'i şekillendiren aynı zekâya sahip Abdulmanap Nurmagomedov'un yanında eğitim aldı. Bu önemli, ancak kestirme yol olarak kullanılmamalı. Islam, büyük bir ismin yanında durduğu için büyük olmadı. O, o sistemde hayatta kaldığı ve içinde sürekli geliştiği için büyük oldu. Arada bir fark var.

Bu dünyanın dışındaki insanlar Dağıstanlı dövüşçüleri genellikle tek bir şeye indirgiyorlar: Güreş, baskı, kontrol. Bu tembelliktir. Mahaçev'in oyunu asla bu kadar dar kapsamlı değildi. Evet, güreş temeli üst düzeydi. Evet, sambo içgüdüleri en başından beri vardı. Ama daha en başından bile, hareketlerinde daha temiz bir şey vardı. Dengeliydi. Sabırlıydı. Tekme atabiliyordu. Karşı atak yapabiliyordu. Aceleci görünmeden bir adamın karşısında durabiliyordu. Kendini canlı hissetmek için kaosa ihtiyaç duyan biri gibi dövüşmüyordu. Sadece kendi kararlarının önemli olduğu kadar dövüşün küçülmesini isteyen biri gibi dövüşüyordu.

İslam Mahachev hafif yükseliş

UFC'den önce, M-1 ve bölgesel sahnede zorlu bir şekilde kendini geliştirdi. Kazandı. Kazanmaya devam etti. Sporu kendi etrafında kontrol altına aldı. MMA içindeki insanların onu neden ciddiye aldığını zaten görebiliyordunuz. O sadece Nurmagomedov soyundan gelen bir başka gelecek vaat eden isim değildi. Kendi türünden bir sorundu. Bazı yönlerden Khabib'den daha derli topluydu. Duygusal olarak daha az görünürdü. Daha soğuktu. Oyun tarzı her zaman size bağırmazdı. Etrafınızı sarardı.

UFC'ye ulaştığında beklentiler vardı, ancak henüz kesinlik yoktu. Bu kısım kazanılmalıydı. Leo Kuntz'a karşı aldığı ilk galibiyet normal bir ilk adım gibi görünüyordu. Sonra Adriano Martins geldi ve onunla birlikte Makhachev'in UFC hayatındaki ilk gerçek şok yaşandı. Martins onu ilk rauntta nakavt etti. Daha sonra kötü pozisyonlara sokulması neredeyse imkansız hale gelecek bir adam için bu kayıp çok önemliydi. Kariyerinin mükemmel doğmadığını gösterdi. Ayrıca ona, uzun süre hüküm süren birçok şampiyonun erken dönemde, isteseler de istemeseler de ihtiyaç duyduğu bir şeyi verdi: Acı. Bakış açısı. Tek bir yanlış okumanın her şeyi mahvedebileceğinin kanıtı.

Bazı boksörler, özellikle kamuoyu onları henüz tanımadan önce böyle bir nakavttan kurtulmak için yıllarını harcarlar. Makhachev ise çöküşe geçmedi. Kendini toparladı. Bu onun hakkında çok şey söylüyor. Korunmaya ihtiyacı olan bir boksör gibi tepki vermedi. Aksine, sporun aşırı özgüveni ve teknik tembelliği yetenekten daha hızlı cezalandırdığını hatırlatan bir boksör gibi tepki verdi. Daha keskin bir şekilde geri döndü.

Martins yenilgisinden sonra gelen seri, hafif sıklet kategorisinde görülen en ciddi yükselişlerden biri oldu. Chris Wade. Nik Lentz. Gleison Tibau. Kajan Johnson. Arman Tsarukyan. Davi Ramos. Drew Dober. Thiago Moises. Dan Hooker. Bobby Green. Güçlü bir liste ve şimdi dikkat çeken şey, ne kadar eksiksiz göründüğü. Farklı formlar. Farklı tehditler. Kariyerinin farklı anları. Hepsini çözmeyi başardı.

Arman Tsarukyan maçı özel bir ilgiyi hak ediyor. O zamanlar, yeni bir rakibe karşı zorlu bir galibiyet gibi görünüyordu. Daha sonra çok daha büyük bir önem kazandı çünkü Tsarukyan, sporun en iyi hafif sıkletlerinden biri haline geldi. Şimdi o maçı tekrar izleyin ve Makhachev hakkında önemli bir şey göreceksiniz. O zaten gerçek bir yetenekti. Sadece popülerliğin veya Khabib'in gölgesinin altında kalmıyordu. Geleceğin elit dövüşçüsüne karşı çok çalışmış ve seviye yükseldikçe önem kazanan türden mücadeleleri kazanmıştı.

Drew Dober'ı pes ettirdikten ve ardından Dan Hooker'ı ilk rauntta kimura ile alt ettikten sonra, tablo hızla değişiyordu. Hafif sıklet, insanların sadece siciliniz düzgün göründüğü için statü dağıttığı bir bölüm değil. Bunun için çok derin bir kategori. İnsanların sizi görmesini sağlamanız gerekiyor. Makhachev bunu, göz ardı edilemez hale gelerek başardı. Her zaman odadaki en gürültülü adam değildi, ancak stili artık o kadar eksiksiz ve boğucu hale gelmişti ki, sadece ilk on arasında dolaşan başka bir rakipmiş gibi davranmak mümkün değildi.

Sonra Bobby Green kısa bir süre içinde geldi. Makhachev onu alt etti ve bu, şampiyonluğa giden son adımdı. UFC 280'deki Charles Oliveira maçı, her şeyin "geleceğin şampiyonu" söyleminden gerçeğe dönüştüğü an oldu. Oliveira tehlikeli, kaotik, hayranlar tarafından zaten sevilen ve uzun bir elit isim listesini alt eden türden bir özgüvene sahip bir dövüşçüydü. Makhachev onu şaşırtıcı bir sakinlikle yendi. Ayakta ona zarar verdi. Tepki vermesini sağladı. Sonra da pes ettirdi. Bu maç önemliydi çünkü onun kim olduğunu tam olarak gösterdi. Sadece bir güreşçi değil. Sadece baskı kuran bir dövüşçü değil. Tüm zamanların en tehlikeli hafif sıklet dövüşçüsünü geride bırakabilecek şampiyon seviyesinde bir karma dövüş sanatçısı.

Kemeri kazandıktan sonra, şampiyonluk serüveni kariyerine gerçek bir ağırlık kazandırdı. İlk rakibi Alexander Volkanovski'ydi ve bu maç, hızlı bir bitişten çok daha fazlasını insanlara anlattı. Volkanovski, sıklet için ufak tefekti ama zeki, dayanıklı ve neredeyse herkesi rahatsız edebilecek kadar kurnazdı. Makhachev zorlu ve çekişmeli bir maçı kazandı. Rövanş maçı çok daha hızlı bitti. Volkanovski'yi kafa vuruşu ve yumruklarla nakavt etti. Bu iki maç birlikte şampiyonluk formunu açıklamaya yardımcı oldu. Derin teknik bir maçı kazanabiliyordu. Ayrıca, fırsat çıktığında kapıyı şiddetle kapatabiliyordu.

Dustin Poirier de önemli bir sınavdı. Poirier, bir şampiyonu dürüst kalmaya zorlayan türden bir rakipti. Tecrübeli, tehlikeli, dayanıklı ve popülerdi. Taraftarların büyük maçlarda güvendiği, çok fazla büyük maç yaşamış ve kolayca korkutulamayan bir adamdı. Makhachev onu maçın sonlarında pes ettirdi. Bu bitiriş önemliydi çünkü kolay gelmedi. Gerçek bir çalışma, gerçek bir gerilim ve şampiyonların her dakikasını rahatça kontrol edemedikleri zaman bile kim olduklarını gösterdikleri uzun bir maçın ardından geldi.

İşte bu yüzden hafif sıkletteki dönemi hala geçerliliğini koruyor. Sadece Khabib'den sonra tahtı devralmadı. Kendi şampiyonluk kimliğini yarattı. İnsanlar onları sürekli karşılaştırmak istediler çünkü aralarındaki bağlantı çok açıktı. Aynı bölge. Aynı kamp. Aynı antrenör. Dışarıdan bakıldığında aynı güreş odaklı varsayımlar. Ancak İslam'ın şampiyonluk serüveni, sadece bir devam niteliğinde olmadığını kanıtladı. Kendi tarzı vardı. Daha fazla tekme. Daha temiz uzun menzilli vuruşlar. Dövüşü sıkıştırmadan önce daha fazla nefes almasına izin verme isteği. Daha az duygusal yoğunluk. Farklı ritim. Aynı ciddiyet.

Khabib'den sonra Mahaçev

Bu, başa çıkmak zorunda kaldığı en zor şeylerden biriydi ve sonunda bunu bu kadar iyi idare etmesi, onun ne kadar iyi bir insan olduğunu gösteriyor. Yıllarca, halkın onu "Khabib'in takım arkadaşı" veya "o spor salonundan çıkan bir sonraki isim" olarak görmesi en kolay şeydi. Bu tür bir etiket başlangıçta yardımcı olabilir, ancak daha sonra kendi başına bir kafes haline gelebilir. Kazanırsanız, insanlar sistemin sizi yarattığını söyler. Zorlanırsanız, insanlar asla o seviyede olmadığınızı söyler. Makhachev yıllarca bu gölgeden kurtulmak için mücadele etti. Konuşmalarla değil. Rauntlarla. Performanslarla. Kendi çalışmalarını yeterince geliştirerek, sonunda karşılaştırmanın bir yük gibi değil, tarih gibi hissettirmeye başlamasını sağladı.

Abdulmanap Nurmagomedov'un ölümü, tüm bu hikâyeyi daha da ağırlaştırdı. Bu sadece bir antrenör kaybı değildi. Bu, tüm dünyadaki en önemli baba figürlerinden ve spor zekalarından birinin kaybıydı. Mahaçev, bu acıya rağmen, zaten bir yol göstericisini kaybetmiş bir takımın ve bölgenin beklentilerini de taşıyarak, inşa etmeye devam etmek zorundaydı. Dövüşçüler birileri için dövüşmekten çok bahsederler. Onun için bu asla sahte gelmedi. Bunun ciddiyetini hissedebiliyorsunuz.

İşte bu yüzden şampiyonlukları asla hafife alınacak gibi gelmedi. Sadece kemer veya sıralama için savaşmıyordu. Bir ekolü, bir antrenman yöntemini ve uzun bir Dağıstan geleneğini, sporun en büyük salonlarına taşıyordu. Bunun içinde bir baskı var. Sosyal medya baskısı değil. Gerçek baskı. Kimsenin izlemediği zamanlarda bile kampta sizinle birlikte olan türden bir baskı.

Hafif sikletteki saltanatı tam anlamıyla kurulduğunda, Makhachev zaten bariz soruların çoğunu yanıtlamıştı. Ayakta elit isimleri yenebilir miydi? Evet. Zorlu 25 dakikalık maçları kazanabilir miydi? Evet. Şampiyonları nakavt edebilir miydi? Evet. Khabib'in hayaletinin hikayeyi gölgelemeden kemeri taşıyabilir miydi? Evet. Son kısım belki de en önemlisi. Tamamen kendisi olmuştu.

Sonra daha büyük bir hamle geldi. Welterweight'e yükseldi. Bu, harika bir kariyeri daha da harika gösterebilecek veya birdenbire çok iddialı gösterebilecek türden bir karar. UFC 322'de Jack Della Maddalena'yı yendi ve 170 pound'da şampiyon oldu. Bu önemli çünkü bir üst sıklete geçmek duyurulması kolay, hayatta kalması zor bir durum. Welterweight affedici değil. Daha büyük adamlar. Daha fazla güç. Yakın dövüşte daha fazla direnç. Her boğuşmada daha fazla risk. Makhachev yine de kazandı ve bu, insanların onu tarihsel olarak nasıl konumlandırması gerektiğini değiştirdi.

İki farklı sıklette şampiyon olduğunuzda, konuşmalar değişiyor. İster isteyin ister istemeyin, konuşmalar daha da büyüyor. İnsanlar artık sadece bir dönemde tek bir sıklette en iyi olup olmadığınızdan bahsetmiyorlar. Mirasınızdan, döneminizden, kilosu başına değerinizden ve sporun en güçlü kariyerlerini belirlemeye başladığı dönemde adınızın ne kadar yüksekte yer alması gerektiğinden bahsetmeye başlıyorlar. Makhachev bu tür bir konuşmayı hak etti.

İslam Mahaçev ikinci kemerden sonra

Onun kariyerini şimdi ilginç kılan şey, hâlâ aktif olması, arşivlenmiş gibi görünmemesi. O, insanların sadece geçmiş zaman kipinde konuştuğu dövüşçülerden biri değil. İşler hâlâ devam ediyor. Unvan hâlâ orada. Bir sonraki savunma hâlâ önemli. Bu, hikayesine eski kariyer öykülerinden farklı bir enerji katıyor. Yeni acılar, yeni zaferler, yeni tartışmalar, yeni kanıtlar için hâlâ yer var. Bu heyecan verici, ama aynı zamanda dürüstlüğü de önemli kılıyor. O, her şeyi mükemmel bir şekilde bitirip giden bir efsane değil. O, hâlâ yaşayan bir şampiyonluk sorunu, yani hikaye hâlâ şekil değiştirebilir.

Şimdi bir de para meseleleri var, çünkü şampiyonluk yılları her zaman bu konuyu da beraberinde getiriyor. İş çevresinin dışındaki hiç kimse kesin rakamı bilmiyor. UFC parası bunun için çok gizli. Ama genel tablo yeterince açık. Kamuoyunun tahminleri genellikle onu altı milyon dolar civarında gösteriyor. Bu biraz yüksek veya biraz düşük olabilir. Daha önemli olan yön. Zor bir hayattan geldi, dövüş sporları sayesinde kendini geliştirdi ve tüm bunları, kendi dünyasından herhangi bir dövüşçünün şimdiye kadar elde ettiği en finansal olarak başarılı dönemlerden birine dönüştürdü. Büyük unvan maçları, sponsorluklar, görünürlük ve şampiyonluk statüsü hayatını gerçekten değiştirdi. Kesin miktar gizli kalsa bile, bu kısım inkar edilemez.

• O, sert bir Dağıstan dövüş kültüründen geliyordu ve bu ciddiyetini asla kaybetmedi.
• Martins'i nakavt etmesi onun yükselişini durdurabilirdi, ancak bunun yerine daha da hızlandırdı.
• Hafif siklet şampiyonluğu döneminde, sadece Khabib'in halefi değil, kendi başına bir şampiyon olduğunu kanıtladı.
• Welterweight kemerini kazanmak, kariyeri tek bir sıkletin çok ötesine taşıdı.

İslam Mahaçev'in kariyerini anlamanın en iyi yolu muhtemelen şudur: Bir anda büyük bir isim olmadı. Zamanla, inkar edilemez bir güç haline geldi. Disiplin, yenilgi, tekrar, büyük zaferler ve şampiyonluk baskısı sayesinde kendini geliştirdi. Ciddi dövüşçüler yetiştiren bir yerden geldi ve sonra da en ciddilerinden biri olduğunu kanıtladı. Bazı şampiyonlar parlak ve vahşi bir şekilde parlar. Mahaçev ise bundan daha soğuk bir şey inşa etti. Daha kontrollü. Daha dayanıklı. Daha eksiksiz.

İşte bu yüzden kariyeri henüz devam ederken bile önemli hissettiriyor. Temiz olduğu için değil. Hiçbir aksilik yaşamadığı için değil. Çünkü büyük bir dövüş hayatının genellikle ihtiyaç duyduğu tüm biçime sahip. Zorlu başlangıçlar. Acı verici bir ders. Uzun bir tırmanış. Bir unvan. Bir saltanat. Çıkılması gereken bir gölge. Daha büyük bir kemer. Ve tüm bunlardan sonra bile, sanki iş henüz bitmemiş gibi odaya giriyor.