Kariera Islama Makhacheva w UFC

Kariera Islama Makhacheva nabiera większego sensu, gdy zaczyna się daleko od pasa. Nie od obron tytułu. Nie od dyskusji o wadze bez podziału na kategorie wagowe. Nawet nie od UFC. Zaczyna się w Dagestanie, w miejscu, które kształtuje zawodników, zanim jeszcze zdadzą sobie sprawę, że nimi zostają. Trudne góry, twardzi ludzie, trudne treningi. Życie tam nie daje miękkości przez przypadek. Chłopcy dorastają w salach zapaśniczych, w dyscyplinie, wśród starszych mężczyzn, którzy nie marnują słów, i w poczuciu, że jeśli chcesz szacunku, musisz być gotowy, aby zasłużyć na niego jutro, nawet jeśli już zasłużyłeś na niego dzisiaj.

Ten świat jest obecny w karierze Makhachev'a. Widać to w jego sposobie walki. Słychać to w jego sposobie mówienia. Nigdy nie zbudował swojej pozycji głośnej gwiazdy. Zbudował się na poważnego sportowca z poważnego źródła. Urodził się w Machaczkale i wychował w środowisku, w którym sporty walki nie były fantazją. Były prawdziwą pracą. Prawdziwą kulturą. Prawdziwą dumą. W Dagestanie chłopcy dorastają, mając zapasy i sambo bojowe blisko powierzchni życia codziennego. Makhachev również.

Nie został wychowany na jakiegoś olśniewającego przyszłego mistrza. Wychowywał się w otoczeniu, w którym trening staje się częścią charakteru. Dorastał w trudnych warunkach i z wysokimi oczekiwaniami. Trenował pod okiem Abdulmanapa Nurmagomedova, tego samego umysłu, który ukształtował Chabiba. To ważne, ale nie powinno być traktowane jako droga na skróty. Islam nie stał się wielki, ponieważ stał obok wielkości. Stał się wielki, ponieważ przetrwał ten system i stale się w nim rozwijał. To jest różnica.

Ludzie spoza tego świata często sprowadzają dagestańskich wojowników do jednej rzeczy. Zapasów. Presji. Kontroli. To lenistwo. Gra Makhacheva nigdy nie była taka mała. Tak, baza grapplingowa była elitarna. Tak, instynkt sambo był obecny od samego początku. Ale nawet na początku w jego sposobie poruszania się było coś bardziej uporządkowanego. Był zrównoważony. Był cierpliwy. Potrafił kopać. Potrafił kontrować. Potrafił stanąć przed przeciwnikiem, nie wyglądając na pośpiesznego. Nie walczył jak ktoś, kto potrzebuje chaosu, żeby czuć się żywym. Walczył jak ktoś, kto chciał, żeby walka stała się na tyle mała, że ​​liczyły się tylko jego decyzje.

Wzrost wagi lekkiej Islama Makhacheva

Zanim trafił do UFC, zbudował swoją pozycję w M-1 i na scenie regionalnej ciężką pracą. Wygrywał. I wygrywał nieustannie. Sprawiał, że sport wydawał się kontrolowany. Już wtedy było widać, dlaczego ludzie w MMA traktowali go poważnie. Nie był tylko kolejnym kandydatem z linii Nurmagomedova. Był swoim własnym problemem. Pod pewnymi względami bardziej zwarty niż Khabib. Mniej emocjonalny. Chłodniejszy. Jego styl gry nie zawsze krzyczał do ciebie. On się do ciebie zaciskał.

Kiedy trafił do UFC, oczekiwania były, ale jeszcze brakowało pewności. Na tę część trzeba było zapracować. Jego debiutanckie zwycięstwo nad Leo Kuntzem wyglądało jak normalny pierwszy krok. Potem pojawił się Adriano Martins, a wraz z nim nadszedł pierwszy prawdziwy szok w karierze Makhachev'a w UFC. Martins znokautował go w pierwszej rundzie. Dla człowieka, którego później niemal nie dało się postawić w niekorzystnej sytuacji, ta porażka ma ogromne znaczenie. Pokazała, że ​​kariera nie narodziła się idealna. Dała mu również coś, czego wielu długo panujących mistrzów potrzebuje od samego początku, niezależnie od tego, czy tego chcą, czy nie. Ból. Perspektywę. Dowód na to, że jedna błędna interpretacja może wszystko zrujnować.

Niektórzy zawodnicy latami próbują dojść do siebie po takim nokaucie, zwłaszcza gdy dzieje się to, zanim opinia publiczna w ogóle się z nimi utożsami. Makhachev nie wpadł w panikę. Odbudował się. To wiele o nim mówi. Nie zareagował jak zawodnik, który potrzebuje ochrony. Zareagował jak zawodnik, któremu właśnie przypomniano, że sport karze nadmierną pewność siebie i techniczne lenistwo szybciej, niż talent może go uratować. Wrócił z jeszcze większą siłą.

Po porażce Martinsa, seria, która nastąpiła, stała się jedną z najpoważniejszych wspinaczek w historii dywizji lekkiej. Chris Wade. Nik Lentz. Gleison Tibau. Kajan Johnson. Arman Tsarukyan. Davi Ramos. Drew Dober. Thiago Moises. Dan Hooker. Bobby Green. To mocna lista, a teraz najbardziej rzuca się w oczy jej kompletność. Różne kształty. Różne zagrożenia. Różne momenty w jego karierze. Nieustannie rozwiązywał je wszystkie.

Walka z Armanem Carukjanem zasługuje na szczególną uwagę. Wtedy wyglądała na zaciętą wygraną nad debiutującym przeciwnikiem. Później jednak nabrała większego znaczenia, ponieważ Carukjan stał się jednym z najlepszych zawodników wagi lekkiej w sporcie. Obejrzyjcie tę walkę teraz, a zobaczycie coś ważnego w Makhachevie. Był już prawdziwym talentem. Nie pławił się w szumie medialnym ani w cieniu Khabiba. Już wcześniej ciężko pracował, walcząc z przyszłym elitarnym zawodnikiem i wygrywając pojedynki, które mają znaczenie, gdy poziom rośnie.

Kiedy w pierwszej rundzie pokonał Drewa Dobera, a następnie rozgromił Dana Hookera kimurą, sytuacja szybko się zmieniała. Waga lekka to nie kategoria, w której ludzie przyznają sobie status, bo twój rekord wygląda dobrze. Jest na to zbyt głęboka. Trzeba zmusić ludzi, żeby cię zobaczyli. Makhachev osiągnął to, stając się nie do zignorowania. Nie zawsze był najgłośniejszym zawodnikiem w pomieszczeniu, ale jego styl był teraz zbyt kompletny i zbyt przytłaczający, by udawać, że jest kolejnym pretendentem krążącym wokół pierwszej dziesiątki.

Potem, w ostatniej chwili, pojawił się Bobby Green. Makhachev go pokonał i to był ostatni krok przed tytułem. Walka z Charlesem Oliveirą na UFC 280 była momentem, w którym wszystko zmieniło się z opowieści o „przyszłym mistrzu” w rzeczywistość. Oliveira był niebezpieczny, chaotyczny, już uwielbiany przez fanów i emanował pewnością siebie, która pokonała długą listę elitarnych nazwisk. Makhachev pokonał go z szokującym spokojem. Zranił go w stójce. Zmusił do reakcji. Potem poddał. Ta walka miała znaczenie, ponieważ pokazała pełną formę tego, kim się stał. Nie tylko grapplerem. Nie tylko zawodnikiem pod presją. Zawodnikiem mieszanych sztuk walki na poziomie mistrzowskim, który potrafił sprawić, że wszech czasów niebezpieczny zawodnik wagi lekkiej czuł się za tempem.

Gdy już zdobył pas, walka o tytuł nadała jego karierze realny wymiar. Alexander Volkanovski był pierwszy, a ta walka powiedziała ludziom więcej, niż mogłoby to dać szybkie zakończenie. Volkanovski był niski jak na tę dywizję, ale błyskotliwy, twardy i wystarczająco sprytny, by wprawić w zakłopotanie niemal każdego. Makhachev wygrał ciężką, zaciętą walkę. Rewanż zakończył się znacznie szybciej. Znokautował Volkanovskiego kopnięciem w głowę i ciosami. Te dwie walki razem pomogły wyjaśnić jego mistrzowską formę. Potrafił wygrywać głębokie, techniczne walki. Potrafił też gwałtownie zamknąć drzwi, gdy tylko pojawiała się okazja.

Dustin Poirier był kolejnym ważnym testem. Poirier to przeciwnik, który zmusza mistrza do uczciwości. Weteran. Niebezpieczny. Wytrzymały. Popularny. To typ człowieka, któremu kibice ufają w ważnych walkach, ponieważ stoczył ich zbyt wiele, by dać się łatwo zastraszyć. Makhachev poddał go w ostatniej chwili. To wykończenie miało znaczenie, ponieważ nie przyszło łatwo. Przyszło po ciężkiej pracy, prawdziwym napięciu i długiej walce, w której mistrzowie pokazują, kim wciąż są, nawet gdy nie mogą komfortowo kontrolować każdej minuty.

Dlatego jego rozdział w wadze lekkiej wciąż trwa. Nie tylko odziedziczył tron ​​po Khabibie. Zbudował własną tożsamość mistrzowską. Ludzie zawsze chcieli ich porównywać, bo powiązanie było zbyt oczywiste. Ten sam region. Ten sam obóz. Ten sam trener. Te same założenia, że ​​wrestling jest najważniejszy, przyjmowane z zewnątrz. Ale walka o tytuł Islama pokazała, że ​​nie był on tylko kontynuacją. Miał swój własny styl. Więcej kopnięć. Więcej czystych uderzeń z dystansu. Większą chęć, by dać walce wytchnąć, zanim ją zaostrzy. Mniej emocji. Inny rytm. Ta sama powaga.

Makhachev po Khabibie

To była jedna z najtrudniejszych rzeczy, z którymi musiał się zmierzyć, i wiele mówi o nim to, że ostatecznie poradził sobie z tym tak dobrze. Przez lata najłatwiejszą rzeczą dla opinii publicznej było postrzeganie go jako „kolegi z drużyny Khabiba” lub „następnego z tej siłowni”. Tego rodzaju etykieta może pomóc na początku, ale później może stać się klatką samą w sobie. Jeśli wygrywasz, ludzie mówią, że system cię stworzył. Jeśli walczysz, ludzie mówią, że nigdy nie byłeś na takim poziomie. Makhachev spędził lata walcząc z tego cienia. Nie przemówieniami. Rundami. Występami. Tworząc wystarczająco dużo własnej pracy, że w końcu porównanie przestało być ciężarem, a zaczęło być historią.

Śmierć Abdulmanapa Nurmagomedova jeszcze bardziej przytłoczyła całą tę historię. To nie była tylko strata trenera. To była strata jednego z najważniejszych ojców i umysłów sportowych na całym świecie. Makhachev musiał nadal budować swój zespół, przezwyciężając ten ból, jednocześnie dźwigając na swoich barkach oczekiwania drużyny i regionu, który stracił już jednego lidera. Zawodnicy dużo mówią o walce dla kogoś. W jego przypadku nigdy nie brzmiało to sztucznie. Czuć powagę sytuacji.

Dlatego jego mistrzostwa nigdy nie wydawały się lekkie. Nie walczył tylko o pasy czy rankingi. Wnosił szkołę, sposób treningu i długą listę surowych dagestańskich oczekiwań do największych sal sportowych. Jest w tym presja. Nie presja mediów społecznościowych. Prawdziwa presja. Taka, która siedzi z tobą na obozie, gdy nikt nie patrzy.

Zanim jego panowanie w wadze lekkiej w pełni się ustabilizowało, Makhachev odpowiedział już na większość oczywistych pytań. Czy będzie w stanie pokonać elitarne nazwiska w stójce? Tak. Czy będzie w stanie wygrywać ciężkie, 25-minutowe walki? Tak. Czy będzie w stanie dokończyć mistrzów? Tak. Czy będzie w stanie utrzymać pas, nie dając się pochłonąć duchowi Chabiba? Tak. Ta ostatnia część może być najważniejsza. Stał się w pełni sobą.

Potem nastąpiła większa zmiana. Przeszedł do wagi półśredniej. To jest ten rodzaj decyzji, która może sprawić, że świetna kariera będzie wyglądać jeszcze lepiej lub nagle stanie się zbyt ambitna. Na UFC 322 pokonał Jacka Della Maddalenę i został mistrzem w wadze 170 funtów. To ma znaczenie, ponieważ awans łatwo ogłosić, a trudno przetrwać. Waga półśrednia nie wybacza. Więksi zawodnicy. Więcej siły. Większy opór w klinczu. Więcej ryzyka w każdej walce. Makhachev i tak wygrał, co zmieniło sposób, w jaki ludzie musieli go oceniać w historii.

Kiedy zostajesz mistrzem w dwóch dywizjach, rozmowa się zmienia. Nabiera znaczenia, niezależnie od tego, czy tego chcesz, czy nie. Ludzie przestają mówić tylko o tym, czy byłeś kiedyś najlepszy w jednej klasie. Zaczynają mówić o dziedzictwie, epoce, wartości funta za funt i o tym, jak wysoko powinno być twoje nazwisko, gdy sport zacznie planować swoje najlepsze kariery. Makhachev zasłużył na taką rozmowę.

Islam Makhachev po drugim pasie

To, co czyni jego karierę interesującą, to fakt, że wciąż wydaje się żywa, a nie zarchiwizowana. Nie jest jednym z tych zawodników, o których mówi się tylko w czasie przeszłym. Jego praca wciąż się rozwija. Tytuł wciąż jest aktualny. Kolejna obrona wciąż ma znaczenie. To nadaje jego historii inną energię niż w starszych częściach kariery. Wciąż jest miejsce na nowe cierpienia, nowe zwycięstwa, nowe argumenty, nowe dowody. To ekscytujące, ale jednocześnie sprawia, że ​​szczerość jest ważna. Nie jest mitem, który dokończył wszystko perfekcyjnie i odszedł. Jest wciąż żywym problemem mistrzowskim, co oznacza, że ​​historia wciąż może zmienić kształt.

Pojawiają się również pytania o pieniądze, ponieważ lata mistrzowskie zawsze ciągną tę rozmowę za sobą. Nikt poza jego kręgiem biznesowym nie zna dokładnej kwoty. Pieniądze z UFC są na to zbyt ukryte. Ale ogólny obraz jest wystarczająco jasny. Publiczne szacunki zazwyczaj wskazują na około sześć milionów dolarów. To może być trochę za dużo lub trochę za mało. Ważniejszy jest kierunek. Pochodził z trudnego życia, zbudował swoją pozycję dzięki sportom walki i przekształcił to wszystko w jedną z najbardziej udanych serii finansowych, jaką kiedykolwiek miał zawodnik z jego świata. Wielkie walki o tytuł, sponsoring, rozpoznawalność i status mistrza zmieniły jego życie na zawsze. Ta część jest niezaprzeczalna, nawet jeśli dokładna kwota pozostaje tajemnicą.

• Pochodził z Dagestanu, kraju o twardej, bojowej kulturze, i nigdy nie stracił powagi.
• Nokaut Martinsa mógł przerwać jego dobrą passę, ale zamiast tego ją wyostrzył.
• Zdobycie tytułu mistrza wagi lekkiej udowodniło, że jest swoim własnym mistrzem, a nie tylko następcą Khabiba.
• Zdobycie pasa wagi półśredniej znacznie rozszerzyło jego karierę o więcej niż jedną dywizję.

Najlepszym sposobem na zrozumienie kariery Islama Makhacheva jest prawdopodobnie to, że nie stał się wielki w jednej chwili. Z czasem trudno było mu zaprzeczyć. Zbudował swoją pozycję poprzez dyscyplinę, porażki, powtarzalność, wielkie zwycięstwa i presję mistrzowską. Pochodził z miejsca, które produkuje poważnych wojowników, a potem udowodnił, że jest jednym z najpoważniejszych z nich wszystkich. Niektórzy mistrzowie płoną jasno i dziko. Makhachev zbudował coś chłodniejszego. Bardziej opanowanego. Bardziej wytrzymałego. Bardziej kompletnego.

Dlatego jego kariera wydaje się ważna już teraz, gdy wciąż trwa. Nie dlatego, że jest czysta. Nie dlatego, że nie ma żadnych potknięć. Ponieważ ma pełny kształt, jakiego zazwyczaj potrzebuje życie wielkiego wojownika. Trudne początki. Bolesna lekcja. Długa wspinaczka. Tytuł. Panowanie. Cień, z którego można się wydostać. Większy pas. I poczucie, że nawet po tym wszystkim, wciąż wchodzi do pokoju, jakby praca jeszcze się nie skończyła.