Darren Till, UFC'nin "hayatının kalmadığını" söylüyor.

Darren Till, UFC'ye yine sert bir eleştiri yöneltti ve bu sefer bunu nostalji veya geçici bir hayal kırıklığı olarak göstermedi. Doğrudan ürüne, doğrudan Dana White'a ve uzun süredir UFC hayranı olan birçok kişinin zayıf bir etkinlik kartı geldiğinde sürekli tartıştığı duyguya saldırdı. Till'in eleştirisi çok daha sertti. UFC'nin gerçek bir şey kaybettiğini, etkinliklerin eskisi gibi canlı hissettirmediğini ve şirketin en büyük yaz etkinliğinin bile kendisi için pek bir şey ifade etmediğini söyledi.

İşte bu yüzden hikaye bu kadar hızlı yayıldı. Till, sporun dışından rastgele konuşan biri değil. UFC'de dövüştü, büyük organizasyonlarda ana maçlarda yer aldı, yarı orta sıklet şampiyonluğu için mücadele etti ve şimdi sürekli işaret ettiği dönemi yaşadı. Böyle bir dövüşçü organizasyonun eski haline döndüğünü söylediğinde, insanlar farklı bir şekilde dinliyor. Her kelimesine katılmayabilirler, ancak mevcut UFC'yi, koltuktan izlediği değil, bizzat deneyimlediği bir versiyonla karşılaştırdığını anlıyorlar.

Bu öfke patlamasının en çarpıcı kısmı küfürler bile değildi. Asıl sorun, küfürlerin üslubuydu. Till sadece son kartların hayal kırıklığı yarattığını söylemedi. Şirketin genel havasının tamamen değiştiğini ima etti. Ona göre, eski enerji yok olmuş, atmosfer daha sönük ve dövüşler aynı çekiciliğe sahip değil çünkü makineyi yöneten insanlar artık her hafta bunu olmazsa olmaz kılmaya tam olarak odaklanmış görünmüyorlar.

Till, modern UFC'yi hedef alıyor ve bir hayran şikayetini manşete taşıyor.

Bu bakış açısı önemli çünkü bu artık niş bir tartışma değil. Taraftarlar bir süredir aynı noktayı tartışıyorlar. Sulandırılmış kartlardan, zayıf tanıtımdan, daha az gerçek yıldızdan ve daha başlamadan birbirinin yerine geçebilecek çok fazla geceden bahsediyorlar. Till bu tartışmayı icat etmedi. Yaptığı şey, ona çok daha yüksek sesle bir ses kazandırmaktı. UFC'nin "biraz berbat hale geldiğini" söyledi, son Londra etkinliğini "felaket" olarak nitelendirdi ve organizasyonun, tüm haftayı daha anlamlı kılan türden dövüşlerle dolu kartlara sahip olduğu zamanki aynı canlılığa sahip olmadığını savundu.

Ayrıca doğrudan Dana White'ı hedef aldı ve bu da hikayeye sıradan bir eski dövüşçü şikayetinden daha fazla derinlik katıyor. Till, White'ı sevdiğini ancak White'ın UFC'den kopuk ve etrafındaki her şeye çok fazla dağılmış gibi göründüğünü söyledi. Bu kısım etkili çünkü UFC artık sadece UFC değil. White'ın dikkati artık Power Slap, boks, diğer girişimler, medya gürültüsü ve sürekli büyüyen yan projeler arasında dağılmış durumda. Till'in vurgusu incelikli değildi. Ona göre, bu bölünmüş odaklanma, temel ürünün bedelini ödüyor.

Taraftarlar buna katılsın ya da katılmasın, zamanlama çok keskin. UFC, Beyaz Saray gösterisiyle şirket tarihinin en sıra dışı etkinliklerinden birini yaratmaya çalışıyor ve teorik olarak bu kart, tanıtım açısından dokunulmaz gibi görünmeliydi. Bunun yerine, Till buna baktı ve hala onu etkilemediğini söyledi. Bu, söylenecek küçük bir şey değil. Beyaz Saray ortamı, Ilia Topuria, Justin Gaethje ve devasa bir ulusal gösteri etrafında inşa edilen bir kart, eski bir şampiyonluk adayı üzerinde bu tepkiyi uyandırmayı başaramadığında, eleştiriyi acı bir kırgınlık olarak geçiştirmek daha da zorlaşıyor.

Bu hikayenin işe yaramasının bir başka nedeni daha var. Till, şirketin gözüne tekrar girmeye çalışan veya zekice bir medya oyunu kurmaya çalışan bir adam gibi konuşmuyordu. Sinirliydi. Sanki şu anki UFC'ye bakıp, Conor McGregor, Jose Aldo, Robbie Lawler ve Rory MacDonald gibi isimlerle yükselişte olan yıllardaki aynı nabzı artık taşımayan bir versiyon görüyordu. Bunun ardındaki duyguyu anlamak için her karşılaştırmaya katılmak zorunda değilsiniz. Ürünün eskiden tehlikeli ve acil bir his verdiğini düşünüyor. Şimdi ise yönetiliyor gibi geliyor.

Bu kelime dövüş sporlarında önemlidir. Taraftarlar, sıkıcılığı affetmeden önce neredeyse her şeyi affederler. Eğer dövüş gecesi yaklaştığında etkinlik hala canlı hissettiriyorsa, özensiz maç kartlarını, son dakika değişikliklerini, garip eşleştirmeleri ve tuhaf tanıtım hamlelerini kabul ederler. Till'in gerçekten saldırdığı şey sıralamalar veya rekorlar değil. O, hissiyatın kendisini hedef alıyor. Eskiden bir UFC kartının parçası olmanız gereken bir şey gibi hissettirmesi, günümüzdeki bazı kartların ise birkaç ünlü isim yer almadıkça arka plan gürültüsü gibi hissettirmesi fikrini hedef alıyor.

• Till'in eleştirisi, sadece kötü bir karşılaşmayı değil, genel UFC atmosferini hedef alıyor.
• Ona göre hem yıldız gücü hem de tanıtım ilgisi azaldı.
• Ayrıca, Dana White'ın dikkat dağınıklığından da kısmen sorumlu tuttu.
• Beyaz Saray'daki olay, onun için daha geniş kapsamlı sorunun en açık örneği oldu.

İşte tam bu noktada hikaye Darren Till'in kendisinden daha büyük bir hal alıyor. Kağıt üzerinde, kendisi eski bir UFC yarışmacısı ve artık başka bir yerde dövüşüyor; bu da genellikle görüşlerinin şirketin haftalık işleyişi içinde sınırlı bir ağırlığa sahip olması gerektiği anlamına geliyor. Gerçekte ise, sporun, taraftarların zaten düşündüğü bir şeye benzeyen eleştirileri güçlendirme alışkanlığı var. Burada da tam olarak bu oldu. Till yeni bir argüman yaratmadı. Eski bir argümanı keskinleştirdi, çirkin bir dil kullandı ve bunu konuşmanın en büyük iki ismiyle ilişkilendirdi: UFC ve Dana White.

Beyaz Saray'daki karşılaşmayı ele alış biçiminde de acımasız bir dürüstlük var. Çoğu dövüşçü veya eski dövüşçü, sporculara, fırsata ve etkinliğe saygı duyduklarını söyleyip, ardından bunun en sevdikleri karşılaşma olmadığını ima ederdi. Till bu tür bir kurguyla uğraşmadı. Topuria ile Gaethje arasındaki maçın, eski büyük maçlar kadar ilgisini çekmediğini ve yazın dönüm noktası niteliğinde bir etkinlik olarak pazarlanan bu karşılaşmadan başka bir şey beklediğini açıkça belirtti. Bu tür bir açıklık, alıntının yayılmasının tam da nedenidir.

UFC cephesinden bakıldığında, bunların hiçbiri şirketin zor durumda olduğu anlamına gelmiyor. İşletme hâlâ devasa, etkinlikler hâlâ küresel ilgi çekiyor ve eski bir dövüşçünün yüksek sesli bir çıkışı, bu sistemin büyüklüğünü değiştirmiyor. Ama asıl mesele bu değil. Asıl mesele, bu tür hikayelerin sürekli ortaya çıkmasının nedeni, organizasyonun artık sadece rakipleriyle değil, kendi altın dönemleriyle de değerlendirilmesidir. Taraftarlar şikayet ederken UFC'yi daha küçük MMA şirketleriyle karşılaştırmıyorlar. Daha ateşli, daha tuhaf, daha gürültülü ve görmezden gelmesi daha zor olan eski UFC etkinlikleriyle karşılaştırıyorlar.

Till abartıyor olabilir. Dövüşçüler duygusal konuşurken sık sık abartırlar. Ayrıca, geçmişi her zaman daha keskin hissettiren türden bir anıdan süzgeçten geçirerek şimdiki zamanı değerlendiriyor olabilir. Ama tüm bunlar bir araya gelince bile, bu çıkış yine de etkili oluyor çünkü gerçek bir şeye dokunuyor. Sporun içindeki insanlar, tartışılmaz yıldızların bir sonraki dalgasının nereden geleceğini sürekli soruyorlar. Bazı etkinliklerin kağıt üzerinde gerçek zamanlı olarak hissedildiğinden neden daha büyük göründüğünü sürekli soruyorlar. UFC'nin her kart için aciliyet ihtiyacı duyacak kadar güçlü bir marka haline gelip gelmediğini sürekli soruyorlar. Till, çoğu insanın söylediğinden çok daha yüksek sesle, sessizce söylenmesi gereken şeyi söyledi.

İşte bu yüzden bu hikaye, sıradan bir emekli dövüşçünün kısa ve öz açıklamalarından daha güçlü. Bu sadece Darren Till'in kızgın olmasıyla ilgili değil. Bu, tanınmış bir UFC isminin dünyanın en büyük MMA markasına bakıp "kıvılcım sönüyor" demesiyle ilgili. Bu suçlama her zaman yankı uyandıracaktır, özellikle de Dana White, yıldız gücü, büyük organizasyonlar ve eski elektriğin bulunmasının zorlaştığı hissiyle bağlantılı olduğunda. UFC'nin yaz boyunca onu haksız çıkarıp çıkarmayacağı ayrı bir soru. Daha acil olan soru ise daha basit. Till yumruğu attı ve MMA dünyasındaki birçok insan tam olarak neyden bahsettiğini anında anladı.