Kariera Magomeda Ankalaeva w UFC

Kariera Magomeda Ankalaeva nigdy nie opierała się na hałasie. To właśnie czyni ją interesującą. W sporcie pełnym mężczyzn, którzy próbują wymusić uwagę, zanim wymuszą rezultaty, Ankalaev osiągnął odwrotny sukces. Zbudował się w ciszy. Wyszedł z Dagestanu z takim doświadczeniem, które zazwyczaj produkuje twardych, poważnych wojowników, a nie wypolerowane gwiazdy. Sambo bojowe dało mu pierwszy głęboki kształt jako sportowcowi, ale nawet to nie wyjaśnia w pełni, dlaczego później stał się tak trudnym przeciwnikiem. To, co uczyniło go prawdziwym pretendentem, to sposób, w jaki wszystkie elementy zaczęły do ​​siebie pasować. Miał równowagę zawodnika, który ufa swoim stopom, dyscyplinę wojownika wyćwiczoną w systemach opartych na zapasach i cierpliwość kogoś, kto nie ma nic przeciwko wygrywaniu rund bez proszenia ludzi, by pokochali ten proces.

Taka kariera rzadko wybucha nagle. Ona twardnieje. Kształtuje się warstwami. Ankalaev nie wszedł do UFC z ciepłym blaskiem, który towarzyszy człowiekowi promowanemu jako przyszły headliner pay-per-view. Wszedł tam otoczony niebezpieczeństwem, ale bez mitu. Wciąż musiał to udowodnić. Wciąż musiał pokazać, że to, co szanują ludzie na scenie regionalnej, przetrwa o wiele głębszy opór. Ta część historii jest ważna, ponieważ niektórzy z najlepszych zawodników ostatniej dekady nie wznieśli się dzięki charyzmie i łatwym nagłówkom. Wznieśli się, ponieważ gdy tylko drzwi klatki się zamknęły, osoba naprzeciwko nich czuła się mniejsza, niż się spodziewano.

Jego życie przed największymi gwiazdami już wskazywało na to. Dagestan nie produkuje miękkich profesjonalistów. Zawodnicy z tego świata zazwyczaj przychodzą z dobrze znanym fundamentem: dyscypliną, twardym podejściem do treningu i brakiem romantycznego spojrzenia na to, co ten sport ma w zamian dać. Praca to praca. Rundy to rundy. Złamiesz przeciwnika albo sam zostaniesz złamany. Ankalaev niesie tę energię w bardzo szczególny sposób. Nie jest dziki. Nie jest jednym z tych zawodników pod presją, którzy potrzebują widocznego chaosu, aby się narzucić. Jest znacznie bardziej chłodny. Jest technikiem ukształtowanym przez surowy system, a ta kombinacja może sprawiać, że wygląda wręcz na zbyt spokojnego, gdy obrażenia się narastają.

Już na początku było widać, dlaczego ludzie w sporcie traktowali go poważnie. Był niebezpieczny nie tylko dlatego, że potrafił walczyć w zapasach. Ten stereotyp nigdy do niego nie pasował. Uderzał czysto. Miał mocne kopnięcia na korpus, proste lewe i wyczucie czasu, które pozwalało zawodnikowi ukarać jeden błąd bez marnowania trzech ruchów. Wyglądał na opanowanego na otwartej przestrzeni. To ważne. Wielu zawodników z silnym doświadczeniem grapplingowym staje się niebezpiecznymi strikerami z konieczności. Ankalaev wyglądał na człowieka, który naprawdę rozumiał technikę stójki, zanim musiał oprzeć się na zapasach.

Potem przyszedł debiut w UFC i wraz z nim jedna z najokrutniejszych lekcji, jaką ten sport daje poważnym kandydatom. Walczył z Paulem Craigiem i był sekundy od wygranej przez decyzję. Wtedy Craig złapał trójkąt w ostatniej sekundzie i wymusił odklepanie. To było najgorsze pierwsze wrażenie, jakie można odnieść od zawodnika zbudowanego na kontroli. Nie była to czysta porażka przez nokaut, którą można wytłumaczyć jednym błędem. Nie była to decyzja, w której lepszy miał przewagę przez trzy rundy. To było załamanie w ostatniej chwili walki, rodzaj zakończenia, które pozostaje w pamięci zawodnika dłużej, bo wydaje się wygraną, która wymknęła mu się z rąk, gdy prawie wszystko zostało już zrobione dobrze.

Ta porażka ma większe znaczenie niż większość debiutów, ponieważ mówi coś ważnego o reszcie kariery. Wielu zawodników nigdy nie do końca się otrząsa po takiej porażce. Pierwszy występ w UFC staje się blizną. Każda kolejna zacięta runda zaczyna przypominać o tym, który odszedł. Ankalaev zareagował inaczej. Wrócił i odbudował swoją historię poprzez pracę, co ostatecznie może powiedzieć o nim więcej niż mógłby powiedzieć płynny debiut.

Wzrost Magomeda Ankalaeva

Od tego momentu wspinaczka zaczęła przypominać poważny podjazd, który nie zawsze przyciąga wystarczająco dużo uwagi w trakcie jej trwania. Marcin Prachnio, Klidson Abreu, Dalcha Lungiambula, dwukrotnie Ion Cutelaba, Nikita Krylov, Volkan Oezdemir, Thiago Santos, Anthony Smith. Ta lista jest ważna, ponieważ pokazuje kształt podjazdu. Nie opierał się on na jednym cudownym skoku ani na jednej starannie zabezpieczonej rezerwacji. Ankalaev zmagał się z różnymi typami zawodników. Niektórzy starsi. Niektórzy wybuchowi. Niektórzy brzydcy, by walczyć. Niektórzy na tyle silni fizycznie, że runda zamieniła się w mordęgę. Wciąż znajdował sposoby, by ich pokonać.

Dwie walki z Ionem Cutelabą wiele mówią o etapie jego kariery, na jakim się wówczas znajdował. Pierwsze zakończenie wywołało kontrowersje i szum medialny, co prawie nigdy nie jest najczystszą rzeczą dla zawodnika, który próbuje zbudować pewność wokół swojego nazwiska. Dlatego wrócił i szybko rozwiał wątpliwości w rewanżu. To nieodłączna część jego kariery. Kiedy coś wisi w powietrzu zbyt długo, zazwyczaj następnym razem oczekuje chłodniejszej odpowiedzi.

Zwycięstwa Nikity Kryłowa i Volkana Oezdemira były inne. Nie powstały z myślą o medialnym blichtrze. Były przeznaczone dla ludzi, którzy rozumieją, jak trudno jest rozwiązywać rankingowe walki wagi półciężkiej, nie tracąc przy tym części siebie. Kryłow zawsze był niebezpieczny, ponieważ potrafił przeciągnąć walkę do końca. Oezdemir zawsze miał siłę, która potrafiła natychmiast ukarać wahanie. Ankalaev pokonał ich obu i, co ważniejsze, zrobił to w sposób, który wzmacniał ten sam argument wokół niego. Nie był fałszywym pretendentem. Był człowiekiem, którego trudno było podważyć.

Thiago Santos przyniósł inny rodzaj wyzwania. Santos nie był już tym samym początkującym niszczycielem, który kiedyś był o krok od odebrania pasa Jonowi Jonesowi, ale wciąż był doświadczony, wciąż groźny i wciąż potrafił zasiać w ludziach ziarno zwątpienia. Ankalaev nie dał mu wiele do roboty. Walka nie była porywająca. To był zimny, techniczny, pełen kontroli występ, co również jest częścią jego tożsamości. Kibice, którzy ciągle pragną krwi, mogą źle ocenić takiego zawodnika. Ankalaev nie próbuje rozbawić rywali, zanim zapewni sobie miejsce. On pierwszy zdobywa salę. A jeśli przyjdzie koniec, to na jego warunkach.

Przerwanie walki przez Anthony'ego Smitha miało znaczenie, ponieważ dodało nieco brutalności. Smith należy do tych weteranów, którzy szybko podpowiadają, czy pretendent ma odwagę narzucać się komuś na tyle doświadczonemu, by wzbudzić wątpliwości. Ankalaev wyprowadził go z tego starcia i cisnął mocniej w walce o tytuł. W tym czasie dywizja półciężka musiała już zmierzyć się ze znanym pytaniem. Skoro ten człowiek nie dostanie walki o pas, to kto właściwie miałby na nią bardziej zasługiwać?

Pierwsza szansa na tytuł mistrzowski pojawiła się podczas gali UFC 282, kiedy to Jan Błachowicz walczył o wakujący tytuł. Wynik był remisowy i pod pewnymi względami ten wynik bardziej pasuje do kariery Ankalaeva, niż ludzie zdają sobie sprawę. To była walka, która udowodniła, że ​​Ankalaev może odnaleźć się w atmosferze mistrzostw, ale jednocześnie pozostawiła historię nierozwiązaną w najbardziej frustrujący z możliwych sposobów. On miał swoje momenty. Jan miał swoje momenty. Ankalaev pojawił się późno. Pas pozostał wakujący. Nikt nie zdołał rozstrzygnąć sporu w sposób klarowny. To jest ten rodzaj wieczoru, który może albo schłodzić pretendenta, albo pozostawić go w żalu. Ankalaev skłaniał się ku pierwszej wersji.

A jednak frustracja wokół niego była łatwa do zrozumienia. Wspiął się zbyt wysoko i zbyt pewnie, by zakończyć walkę o tytuł jedynie remisem i większym poczuciem dystansu. Zawodnicy ciągle mówią o „uczeniu się” z niepowodzeń mistrzowskich, ale nie każda porażka uczy czegoś pożytecznego. Niektóre po prostu pozostawiają cię z czasem. Ankalaev musiał kontynuować pracę od tego momentu i wierzyć, że dywizja w końcu wróci do formy.

Sekwencja z Johnnym Walkerem uczyniła tę ścieżkę jeszcze dziwniejszą. Ich pierwsze spotkanie zakończyło się bez rozstrzygnięcia po nielegalnym kolanie. To była chaotyczna, paskudna przerwa, taka, która dodaje kolejną warstwę irytacji do walki o tytuł, i tak już spowolnionej przez remisową walkę o mistrzostwo. Potem nadszedł rewanż i Ankalaev doprowadził do remisu. Nokaut miał znaczenie nie tylko dlatego, że pokonał Walkera, ale dlatego, że zrobił to w sposób, który eliminował potrzebę dalszych rozmów. Bez sędziów. Bez bałaganu proceduralnego. Nikt nie miał miejsca na udawanie, że rywalizacja wciąż wymaga kolejnego rozwiązania.

Kiedy pokonał Aleksandara Rakicia, dywizja musiała traktować go jako jedno ze swoich głównych nazwisk, niezależnie od tego, czy styl walki jej się podobał, czy nie. To kolejny ważny element jego kariery. Ankalaev nigdy nie polegał na powszechnym cieple kibiców. Niektórzy cenią jego precyzję. Inni oczekują, że będzie się bardziej otwierał, rzucał więcej i gonił więcej. Ale rankingi i pasy nie zmieniają się tylko dzięki publicznym sympatiom. Zmieniają się, ponieważ jeden zawodnik pokonuje odpowiednie nazwiska na odpowiednim poziomie, aż unikanie go staje się trudniejsze niż walka z nim.

Walki o tytuł Ankalaeva

Właśnie tutaj historia tytułu wokół niego staje się szczególnie wymowna. Pierwsza szansa na tytuł w starciu z Janem pozbawiła go pasa, ale nie pozbawiła legitymacji. Późniejsza droga do tytułu wprowadziła go w erę Alexa Pereiry, a to właśnie ten rodzaj rywalizacji pokazuje, jak dywizja postrzega mężczyznę. Pereira był większą gwiazdą, bardziej wyrazistym argumentem sprzedażowym, magnesem nokautującym i prostszą aurą publiczności. Ankalaev był trudniejszym pytaniem technicznym. Tym chłodniejszym. Człowiekiem, który sprawił, że ludzie zastanawiali się, czy najbardziej wybuchowy mistrz dywizji nadal będzie mógł walczyć w preferowanej przez siebie formie, gdy ktoś taki jak Ankalaev zmusi go do długich, zdyscyplinowanych i niewygodnych rund.

Nawet gdy wyniki tych walk zmieniały się z czasem, sens pozostał ten sam. Ankalaev stał się typem mistrzowskiego boksera, który zmienia sposób myślenia przeciwnika. To nie jest błahostka. Wielu pretendentów może wyglądać groźnie, dopóki nie dotrze na szczyt. Niewielu, którzy tam docierają, od razu sprawia, że ​​droga posiadacza pasa wydaje się węższa. Ankalaev tego dokonał. Niezależnie od tego, czy ludziom podoba się ten proces, czy nie, zmusza elitarnych zawodników wagi półciężkiej do wysiłku, niż by chcieli.

Jest też coś szczególnie surowego w momencie jego kariery. Przeszedł do dywizji po odejściu Jonesa, która ciągle zmieniała twarze, nie mogąc się w pełni zadomowić na dłużej. Może to brzmieć jak szansa, ale jednocześnie stwarza własne problemy. Za każdym razem, gdy dywizja się zmienia, pretendent musi utrzymać się na szczycie dzięki nowym stylom, nowym gwiazdom i nowemu rozpędowi promocyjnemu. Ankalaev musiał radzić sobie z niepewnością co do tytułu, zmieniającymi się mistrzami, dziwnymi wynikami i okazjonalnym poczuciem, że dywizja oczekuje łatwiejszych nagłówków niż ten, który on oferował. Mimo to pozostał w dywizji.

Ta wytrwałość to jeden z najmocniejszych punktów jego kariery. Nie jest zawodnikiem jednej nocy. Nie buduje się wokół jednego nokautu ani jednego szczęśliwego pasa. Przez lata musiał utrzymywać się w czołówce, w atmosferze rozgłosu, i wciąż udowadniać swoją rację w klatce. To wymaga pewnego rodzaju mentalnej twardości. Zawodnikowi łatwo jest popaść w gorycz, gdy droga do tytułu zostaje opóźniona, zmieniona lub skomplikowana przez wyniki, które nie wydają się do końca czyste. Ankalaev miał swoje okresy złości, i nie bez powodu, ale mimo to kontynuował walkę.

Jego styl zawsze wpływał na to, jak ludzie o nim mówią. Są fani, którzy chcą, aby mistrzowie cały czas przypominali burze. Ankalaev sprawia wrażenie, jakby presja stale narastała. Nie zawsze goni za chaosem. Często zamiast tego usuwa opcje. Kopie nogami, kontroluje dystans, grozi obaleniem bez nadmiernego zaangażowania i uświadamia przeciwnikowi, że błędny strzał może przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. To nie zawsze najłatwiejszy do pokochania rodzaj doskonałości, ale taki, który dobrze się starzeje w poważnej analizie.

Nosi również bardzo specyficzny ciężar, który wiąże się z byciem wysokiej klasy zawodnikiem z Dagestanu w nowoczesnym wyobrażeniu MMA. Etykieta pojawia się przed walką. Ludzie myślą, że znają już scenariusz. Zapasy. Presja. Kontrola. Grind. Ankalaev musiał się z tym pogodzić, będąc jednocześnie bardziej elastycznym i kompletnym półciężkim, niż pozwala na to stereotyp. Potrafi walczyć, owszem. Potrafi też uderzać wystarczająco czysto, by zranić elitarnych zawodników, i jest wystarczająco cierpliwy, by pozwolić, by techniczna walka przyszła sama. Ta przepaść między stereotypem a rzeczywistością ciągnie się za nim od lat. Prawdopodobnie kosztowała go ona trochę uznania, ale sprawiła również, że jego najlepsze występy są bardziej satysfakcjonujące dla tych, którzy faktycznie zwracają uwagę na szczegóły.

Magomed Ankalaev po niepowodzeniach

Najciekawsze w karierze Ankalaeva nie jest to, czy był blisko pasa. Wszyscy już to wiedzą. Chodzi o to, jakim stał się zawodnikiem, ponieważ często najważniejsze momenty nie rozwiązywały się dla niego gładko. Porażka z Craigiem. Remis z Janem. Niewygrana z Walkerem. Różne rodzaje frustracji, różne rodzaje niedokończonych uczuć. Kariera może osłabnąć pod wpływem takiej powtarzalności. Zawodnicy mogą stać się mniej przedsiębiorczy, bardziej paranoiczni, zbyt pochłonięci uczciwością sportu, by móc w nim dobrze funkcjonować. Ankalaev poszedł inną drogą. Stał się jeszcze bardziej opanowany, jeszcze bardziej nalegał na zawężanie walki, jeszcze poważniej podchodził do tego, by chaos nie przemówił głośniej niż jego własna struktura.

Dlatego jego kariera zasługuje na większy szacunek, niż często dają jej leniwe oceny. Nie miał najłatwiejszej drogi, najgłośniejszego nacisku na promocję ani najczystszej serii decydujących momentów mistrzowskich. To, co miał, jest w pewnym sensie czymś rzadszym. Musiał przetrwać niejednoznaczność, nie pozwalając, by zniweczyła ona jakość jego pracy. To trudne. Wymaga to od zawodnika czegoś więcej niż tylko odwagi w wymianie. Wymaga cierpliwości w sporcie, który często odmawia nagrodzenia właściwego człowieka w odpowiedniej kolejności.

• Odbudował się po jednej z najokrutniejszych porażek w debiucie, jakie mogą spotkać pretendenta do tytułu.
• Zbudował swoją pozycję w UFC bardziej dzięki regularności niż widowiskom.
• Utrzymał się blisko obrazu tytułowego, nawet gdy kluczowe momenty kończyły się bez czystego zwycięstwa.
• Nadal jest to jeden z najtrudniejszych problemów stylu walki, z jakim musiała zmierzyć się dywizja półciężka.

W całej tej historii wciąż jest coś niedokończonego i to może być najuczciwszy sposób, aby ją na razie zostawić. Kariera Ankalaeva jest już poważna. Już na wysokim poziomie. Już pełna pracy, której większość pretendentów nigdy nie dorówna. Ale wciąż sprawia wrażenie, jakby kariera była kwestionowana w teraźniejszości, a nie przypieczętowana przeszłością. Dzieje się tak, ponieważ jego najsilniejszy wizerunek nigdy nie przedstawiał tylko jednego nokautu czy jednego pasa za pasem. To wizerunek człowieka, który wciąż wraca na szczyt dywizji z tą samą zimną determinacją, zmuszając wszystkich do walki z nim, niezależnie od tego, czy lubią to wyzwanie, czy nie.

Dla takiego zawodnika, dziedzictwo rzadko buduje się jednym, czystym, dramatycznym zamachem. Budowane jest na wyniszczeniu. Budowane jest na fakcie, że dywizja nie może się swobodnie poruszać bez jego nazwiska prędzej czy później. Ankalaev to potwierdził. Historia pasa może się znów odwrócić. Kolejny moment walki o tytuł może być bardziej brutalny lub brutalny niż poprzedni. Ale kariera mówi już wystarczająco dużo. Przyszedł z twardego systemu, nauczył się na brutalnej lekcji otwarcia i stał się jednym z definiujących problemy wagi półciężkiej swojej ery. To nie jest mała kariera. To jest rodzaj kariery, na którą dywizja musi odpowiadać, aż w końcu da mu jedną, która wydaje się kompletna.