Magomied Ankałajew UFC kariera

Kariera Magomeda Ankalaeva nigdy nie była najpierw budowana wokół hałasu To część tego, co czyni go interesującym W sporcie pełnym mężczyzn, którzy próbują zmusić uwagę, zanim wymuszą wyniki, Ankalaev przeszedł w odwrotny sposób Zbudował się w ciszy Wyszedł z Dagestanu z takim tłem, które zwykle produkuje twardych, poważnych zawodników, a nie dopracowanych gwiazd, Combat sambo dało mu pierwszą głęboką formę sportowca, ale nawet to nie do końca wyjaśnia, dlaczego stał się tak trudnym problemem później To, co zmieniło go w prawdziwego pretendenta, to sposób, w jaki wszystkie elementy zaczęły się dopasowywać.Miał równowagę napastnika, który ufa swoim systemom wojownika, dyscyplinie-zdoby, a dyscyplina, nie robi

Tego rodzaju kariera rzadko wybucha na raz To twardnieje Nabiera kształtu warstwami Ankalaev nie wszedł do UFC z ciepłym przepychem, który podąża za człowiekiem promowanym jako przyszły headliner pay-per-view, Wszedł z niebezpieczeństwem wokół siebie, ale nie mitologia, Musiał jeszcze to udowodnić, Nadal musiał pokazać, że rzeczy ludzie szanowane na scenie regionalnej trzymają się razem przeciwko znacznie głębszemu poziomowi opozycji Ta część historii ma znaczenie, ponieważ niektórzy z najlepszych wojowników ostatniej dekady nie podnieśli się przez charyzmę i łatwe nagłówki, Wznieśli się, ponieważ, gdy drzwi klatki zamknęły się, ciągle sprawiali, że osoba naprzeciwko nich czuła się mniejsza niż oczekiwano.

Jego życie przed największymi światłami już tak wskazywało Dagestan nie produkuje miękkich profesjonalistów Bojownicy z tamtego świata zazwyczaj przybywają ze znajomym fundamentem: dyscypliną, ciężkim związkiem z treningiem, i bez romantycznego spojrzenia na to, co sport ma oddać Praca jest pracą Rundy są rundami Rozbijasz człowieka albo sam się rozpadasz Ankalajew niesie tę energię w bardzo szczególny sposób Nie jest dziki Nie jest jednym z tych zawodników ciśnienia, którzy potrzebują widocznego chaosu, aby się narzucić Jest dużo zimniejszy niż to Jest technikiem ukształtowanym przez surowy system, a to połączenie może sprawić, że będzie wyglądał prawie zbyt spokojnie, gdy szkody się budują.

Nawet wcześnie można było zobaczyć, dlaczego ludzie wewnątrz sportu traktowali go poważnie, Był nie tylko niebezpieczny, ponieważ mógł się zmagać Ten stereotyp nigdy nie pasował do niego wystarczająco zgrabnie Uderzył czysto Miał prawdziwe kopnięcia w ciało, proste lewe strony, i taki rodzaj czasu, który pozwala zawodnikowi ukarać jeden błąd, nie marnując trzech ruchów, aby się tam dostać Wyglądał na opanowanego w otwartej przestrzeni To ważne Wielu zawodników z silnych środowisk grapplingowych staje się niebezpiecznymi napastnikami z konieczności Ankalaev wyglądał jak człowiek, który rzeczywiście rozumiał uderzenie, zanim musiał się oprzeć na zapasach.

Potem przyszedł UFC debiut, a wraz z nim jedna z najokrutniejszych lekcji, jakie sport daje poważnym perspektywom Walczył z Paulem Craigiem i był kilka sekund od wygrania decyzji Potem Craig złapał trójkąt w ostatniej sekundzie i wymusił kran To był najgorszy możliwy rodzaj pierwszego wrażenia dla zawodnika zbudowanego na kontroli Nie jest to czysta porażka przez nokaut, którą można wyjaśnić przez jeden błąd Nie decyzja, w której lepszy człowiek wyprzedził cię przez trzy rundy To był upadek w ostatnim tchnieniu walki, taki rodzaj zakończenia, który siedzi na zawodniku dłużej, ponieważ czuje się jak zwycięstwo, które uciekło jego palcami po tym, jak prawie wszystko zostało już zrobione dobrze.

Ta strata ma większe znaczenie niż większość debiutów, ponieważ powiedziała ci coś ważnego o reszcie kariery Mnóstwo zawodników nigdy w pełni nie dochodzi do siebie po takiej porażce Pierwszy UFC wygląd staje się blizną Każda bliska runda później zaczyna nosić wspomnienie tego, który uciekł Ankalaev zareagował inaczej Wrócił i odbudował historię poprzez pracę, która w końcu może powiedzieć o nim więcej niż płynny debiut kiedykolwiek mógł mieć.

Magomed Ankalaev wstań

Stamtąd wspinaczka zaczęła wyglądać jak taki poważny bieg pretendenta, który nie zawsze przyciąga wystarczającą uwagę podczas jej trwania Marcin Prachnio, Klidson Abreu, Dalcha Lungiambula, Ion Cutelaba dwukrotnie, Nikita Krylov, Volkan Oezdemir, Thiago Santos, Anthony Smith Ta lista ma znaczenie, ponieważ pokazuje kształt wzniesienia Nie był zbudowany na jednym cudownym skoku lub jednej starannie chronionej rezerwacji Ankalaev pracował przez różne rodzaje mężczyzn Niektórzy starsi Jakiś wybuchowy Jakiś brzydki do walki Jakiś fizycznie wystarczająco silny, aby zmienić rundę w grind Ciągle znajdował przez nie drogi.

Dwie walki Iona Cutelaby mówią wiele o etapie kariery, w którym był w tym momencie Pierwsze zakończenie wywołało kontrowersje i hałas, co prawie nigdy nie jest najczystszą rzeczą dla zawodnika, który stara się budować pewność wokół swojego imienia Więc wrócił i szybko wymazał wątpliwości w rewanżu To jest część jego kariery w kółko Kiedy coś wisi wokół niego zbyt długo w powietrzu, zwykle chce chłodniejszej odpowiedzi następnym razem.

Zwycięstwa Nikity Kryłowa i Volkana Oezdemira były inne Nie zostały zbudowane dla uroku social-media Zostały zbudowane dla ludzi, którzy rozumieją, jak trudno jest dalej rozwiązywać rankingowe wagi półciężkie bez oddawania przy tym kawałków siebie Kryłow zawsze był niebezpieczny, ponieważ potrafi wyrwać walkę z formy Oezdemir zawsze miał taką moc, która może natychmiast ukarać wahanie Ankalaev pokonał ich obu i, co ważniejsze, zrobił to w sposób, który wciąż wzmacniał tę samą argumentację wokół niego Nie był fałszywym pretendentem Był człowiekiem, któremu trudno było strukturalnie zaprzeczyć.

Thiago Santos przyniósł inny rodzaj test.Wówczas Santos nie był już świeżym niszczycielem, który kiedyś był o krok od odebrania pasa Jonowi Jonesowi, ale wciąż był doświadczony, wciąż niebezpieczny i wciąż zdolny do wzbudzania w ludziach wątpliwości./Ankalaev nie dał mu zbyt wiele do pracy./Walka nie była zamieszką./To był zimny, techniczny, wygórowany występ,/i to też jest częścią jego tożsamości./Fani, którzy cały czas chcą krwi,/mogą błędnie odczytać takiego wojownika jak on./Ankalaev nie próbuje bawić, zanim zabezpieczy przestrzeń./Najpierw wygrywa salę./Wtedy, jeśli dojdzie do mety, to na jego warunkach.

Przerwa Anthony'ego Smitha miała znaczenie, ponieważ ponownie postawiła nieco więcej przemocy na obrazie Smith jest jednym z tych weteranów, którzy szybko mówią, czy pretendent ma czelność narzucić się komuś, kto ma wystarczające doświadczenie, aby wywołać brzydkie wątpliwości Ankalaev wyciągnął go stamtąd i mocniej wepchnął na pas tytułowy Do tego czasu dywizja półciężka musiała już uporać się ze znajomym pytaniem Jeśli ten człowiek nie dostaje szansy na tytuł, to kto dokładnie ma bardziej na to zasługiwać?

Pierwszą szansę na mistrzostwo miał Jan Błachowicz o godz UFC 282 o wolny tytuł Rezultatem był split remis, a w pewnym sensie taki wynik bardziej pasuje do kariery Ankalaeva niż ludzie zdają sobie sprawę, To była walka, która udowodniła, że może należeć w mistrzowskiej atmosferze, ale także pozostawiła nierozwiązaną historię w najbardziej frustrujący możliwy sposób Miał chwile Jan miał chwile Ankalaev przyszedł późno Pas pozostał pusty Nikt nie dostał czyste wykończenie kłótni, To jest ten rodzaj nocy, który może albo stwardnieć pretendenta w coś zimniejszego lub zostawić go żyjącego w żalu Ankalaev pochylił się do pierwszej wersji.

A jednak frustracja wokół niego była łatwa do zrozumienia Wspiął się zbyt daleko i zbyt równomiernie, aby opuścić walkę o tytuł z niczym innym jak tylko remisem i cięższym poczuciem dystansu Bojownicy cały czas mówią o “learning” od mistrzowskich niepowodzeń, ale nie każda porażka uczy czegokolwiek pożytecznego Niektórzy po prostu zostawiają cię z czasem Ankalaev musiał dalej pracować z tego miejsca i ufać, że dywizja w końcu się odwróci.

Sekwencja Johnny'ego Walkera uczyniła tę ścieżkę jeszcze dziwniejszą. Ich pierwsze spotkanie zakończyło się a no contest po nielegalnym kolanie To była niechlujna, brzydka przerwa, taka, która dodaje jeszcze jedną warstwę irytacji do pościgu o tytuł, już spowolnionego przez remisową walkę o mistrzostwo Potem przyszedł rewanż, a Ankalaev posprzątał nokaut miał znaczenie nie tylko dlatego, że pokonał Walkera, ale dlatego, że zrobił to w sposób, który usunął później potrzebę rozmowy Brak sędziów Brak bałaganu proceduralnego Nie ma miejsca, aby ktokolwiek udawał, że rywalizacja nadal potrzebuje innej odpowiedzi.

Zanim pokonał Aleksandara Rakicia, dywizja musiała traktować go jako jedną ze swoich głównych nazw, niezależnie od tego, czy podobał mu się ten styl, czy nie. To kolejna ważna część jego kariery. Ankalaev nigdy nie polegał na powszechnym cieple fanów. Niektórzy ludzie uwielbiają precyzję. Inni chcą, żeby bardziej się otworzył, rzucał więcej, gonił więcej. Ale rankingi i pasy nie poruszają się wyłącznie dzięki publicznemu uczuciu. Poruszają się, ponieważ jeden człowiek ciągle pokonuje właściwe nazwiska na właściwym poziomie, aż unikanie go stanie się trudniejsze niż radzenie sobie z nim.

Walki o tytuł Ankałajewa

To właśnie tam tytułowa historia wokół niego staje się szczególnie odkrywcza Pierwsza szansa na tytuł przeciwko Janowi pozostawiła go bez pasa, ale nie bez legitymizacji Późniejsza ścieżka tytułowa wprowadziła go w erę Alexa Pereiry i to jest ten rodzaj rywalizacji, który mówi, jak dywizja widzi człowieka Pereira był większą gwiazdą, czystszym punktem sprzedaży, magnesem nokautującym o prostszej aurze publicznej Ankalaev był trudniejszym pytaniem technicznym Zimniejszy Człowiek, który kazał ludziom zadać sobie pytanie, czy najbardziej wybuchowy mistrz dywizji nadal będzie mógł walczyć w preferowanej przez siebie formie, gdy ktoś taki jak Ankalaev zmusi go do długich, zdyscyplinowanych i niewygodnych rund.

Nawet gdy wyniki wokół tych walk rozdzielają się lub zmieniają z biegiem czasu, znaczenie pozostało takie samo. Ankalaev stał się typem wojownika na poziomie mistrza, który zmienia sposób myślenia przeciwnika. To nie jest drobnostka. Mnóstwo pretendentów może wyglądać niebezpiecznie, dopóki nie dotrą na szczyt. Bardzo niewielu tam dociera i natychmiast zawęża drogę mieszczanina. Ankalaev to zrobił. Niezależnie od tego, czy ludziom podoba się ten proces, czy nie, sprawia, że elitarni zawodnicy wagi półciężkiej wykonują więcej pracy, niż chcą.

Jest też coś szczególnie surowego w czasie jego kariery, Przeszedł w dywizji post-Jones, który ciągle zmieniał twarze bez pełnego rozliczenia się na długo, To może brzmieć jak szansa, ale również stwarza własne problemy Za każdym razem, gdy podział się zmienia, pretendent musi pozostać przy życiu poprzez nowe style, nowe gwiazdy, i nowy rozmach promocyjny Ankalaev musiał poruszać się po niepewności tytułu, zmieniając mistrzów, dziwne wyniki i okazjonalne poczucie, że dywizja chciała łatwiejszych nagłówków niż ten, który oferował Mimo to pozostał tam.

Ta wytrwałość jest jedną z najmocniejszych rzeczy w jego karierze Nie jest jednonocnym zawodnikiem Nie jest zbudowany wokół jednego nokautu lub jednego szczęśliwego biegu o tytuł Musiał pozostać blisko szczytu przez lata różnych hałasów i nadal robić sprawę w kółko w klatce To wymaga pewnego rodzaju twardości umysłowej Zawodnikowi łatwo jest stać się zgorzkniałym, gdy ścieżka tytułowa zostaje opóźniona, przekierowana lub skomplikowana przez wyniki, które nie czują się w pełni czyste Ankalaev miał swoje rozdmuchiwane, i to nie bez powodu, ale i tak wykonywał tę pracę.

Jego styl zawsze odgrywał rolę w tym, jak ludzie o nim dyskutują Są fani, którzy chcą, aby mistrzowie cały czas czuli się jak burze Ankalaev czuje się bardziej jak presja, która ciągle się zacieśnia Nie zawsze goni za chaosem Często zamiast tego usuwa opcje Kopie nogi, kontroluje zasięg, grozi obaleniem bez nadmiernego zaangażowania się w to i sprawia, że drugi człowiek staje się coraz bardziej świadomy, że błędne przypuszczenie może przechylić całą walkę Nie zawsze jest to najłatwiejszy rodzaj doskonałości, aby szybko pokochać, ale jest to taki, który starzeje się dobrze w poważnej analizie.

Niesie też bardzo specyficzny ciężar, który wiąże się z byciem zawodnikiem wysokiego szczebla z Dagestanu we współczesnej wyobraźni MMA Wytwórnia przybywa zanim walka się pojawi Ludzie myślą, że znają już scenariusz Zapasy Ciśnienie Kontrola Grind Ankalaev musiał w tym żyć będąc bardziej elastycznym i kompletnym półciężkim niż pozwala stereotyp, Potrafi się zmagać, tak Potrafi też uderzyć na tyle czysto, by zranić elitarnych mężczyzn i na tyle cierpliwie, by walka techniczna przyszła do niego Ta przepaść między stereotypem a rzeczywistością śledziła go już od lat Prawdopodobnie kosztowała go to trochę uznania, ale sprawiła, że jego najlepsze występy stały się bardziej satysfakcjonujące dla tych, którzy rzeczywiście oglądają szczegóły.

Magomed Ankalaev po niepowodzeniach

Najciekawsze w karierze Ankalaeva nie jest teraz to, czy był blisko pasa Wszyscy już wiedzą, że część To jest, jakim wojownikiem stał się z powodu tego, jak często największe momenty odmawiały rozwiązania zgrabnie dla niego Strata Craiga Losowanie Jana Wędrowiec no contest. Różne formy frustracji, różne rodzaje niedokończonych uczuć Kariera może przejść miękko pod tego rodzaju powtórzeniami Bojownicy mogą stać się mniej żądni przygód, bardziej paranoiczni, zbyt owinięci w uczciwość sportu, aby nadal dobrze się w nim poruszać Ankalaev poszedł inną drogą Stał się jeszcze bardziej kontrolowany, jeszcze bardziej nalegając na zawężenie walki, jeszcze poważniej mówiąc o tym, aby chaos nie mówił głośniej niż jego własna struktura.

Dlatego jego kariera zasługuje na więcej szacunku niż leniwe lektury często dają nie miał najłatwiejszej ścieżki, najgłośniejszy impuls promocyjny lub najczystszy przebieg definiowania momentów mistrzostw To, co miał, jest czymś rzadszym w pewnym sensie Musiał przetrwać dwuznaczność, nie pozwalając mu jeść jakość pracy To jest trudne, Wymaga od zawodnika więcej niż tylko odwagi w wymianach, Prosi o cierpliwość w sporcie, który często odmawia nagradzania właściwego człowieka w odpowiedniej kolejności.

• Doszedł do siebie po jednej z najokrutniejszych porażek w debiucie, jakie może mieć pretendent.
• On zbudował swój UFC stojąc przez konsystencję bardziej niż przez spektakl.
• Utrzymywał się blisko tytułowego obrazu, nawet gdy ogromne momenty kończyły się bez czystej wypłaty.
• Pozostaje jednym z najtrudniejszych problemów stylistycznych, jakie musiała rozwiązać dywizja półciężka.

W całej historii jest jeszcze coś niedokończonego, a to może być najbardziej uczciwy sposób, aby na razie to zostawić Kariera Ankalaeva jest już poważna Już wysoki poziom Już pełna pracy, której większość pretendentów nigdy nie pasuje Ale nadal czuje się jak kariera, z którą dyskutuje się w teraźniejszości, a nie zapieczętowana w przeszłości, To dlatego, że najsilniejszym jego obrazem nigdy nie był tylko jeden nokaut lub jeden pas wokół talii Jest to obraz człowieka, który wciąż wraca na szczyt dywizji z tym samym zimnym naleganiem, zmuszając wszystkich tam do radzenia sobie z nim, czy podoba im się wyzwanie, czy nie.

Dla takiego zawodnika dziedzictwo rzadko buduje się w jednym czystym dramatycznym zamachu, Jest zbudowany na wyczerpaniu, Jest zbudowany w tym, że dywizja nie może swobodnie poruszać się bez jego nazwiska wchodzącego wcześniej czy później do pokoju Ankalaev uczynił to prawdą Historia pasa może się ponownie skręcić Następny moment tytułowy może przyjść czystsze lub ostrzejsze niż poprzedni Ale kariera mówi już wystarczająco Przyszedł z twardego systemu, nauczył się przez brutalną lekcję otwierającą, i zmienił się w jeden z definiujących problemów wagi półciężkiej swojej epoki, To nie jest mała kariera, To jest rodzaj kariery, na którą dywizja musi odpowiedzieć, aż w końcu daje mu jedną odpowiedź, która wydaje się kompletna.