Mackenzie Dern'in UFC kariyeri

Mackenzie Dern'in kariyeri hiçbir zaman sıradan veya sönük kalmadı. UFC'den önce bile, hikayesinde insanları bir an durup düşünmeye sevk eden bir şey vardı. Belki de geldiği aileydi. Belki de çoğu çocuk hangi sporu sevdiğini henüz anlamaya çalışırken, o minderler, spor salonları ve uzun saatler süren antrenmanlarla dolu bir ortamda büyümüştü. Belki de hayatının en başından beri içinde barındırdığı tuhaf karışımdı. Doğma büyüme Amerikalı, ailesi ve çevresindeki dövüş kültürüyle Brezilya'ya derinden bağlı, tüm bunların ne kadar sıra dışı olduğunu anlayacak yaşa gelmeden önce farklı yerler, diller ve beklentiler arasında gidip geliyordu.

Phoenix, Arizona'da doğdu, ancak hayatı asla tek bir basit Amerikan spor öyküsünün içinde kalmadı. Babası Wellington "Megaton" Dias, Brezilya jiu-jitsu'sunda zaten büyük bir isimdi. Bu, Mackenzie Dern'in hayatında küçük bir detay değil. Etrafındaki erken dönem atmosferinin merkezinde yer alıyor. Sporun yakınında büyümedi, içinde büyüdü. BJJ evdeydi, seyahatlerdeydi, aile sohbetlerindeydi, günlük hayatın ritmindeydi. Üç yaşında antrenmana başladı. Çoğu insan için bu, gerçek olamayacak kadar erken geliyor. Onun için ise normalleşti.

Bu tür bir çocukluk bir dövüşçüye yardımcı olabilir, ancak aynı zamanda çok farklı bir baskı da yaratabilir. Babanız zaten saygın biriyse, insanlar size farklı bakarlar. Sadece yetenekli olup olmadığınızı sormazlar. İsminize layık olup olmadığınızı sorarlar. Dern, en başından beri bununla yaşamak zorunda kaldı. Kimsenin bakmadığı sessiz bir köşede eğitim almıyordu. Çok erken yaşta ondan bir şeyler bekleyen bir dünyanın gözü önünde eğitim alıyordu. Ve bunun altında ezilmek yerine, dünyanın en iyi güreşçilerinden biri oldu.

Gençliği seyahatlerle, rekabetle ve çoğu gelecekteki MMA dövüşçüsünün çok daha sonra ulaşacağı türden bir yoğunlukla doluydu. Amerika Birleşik Devletleri ve Brezilya arasında gidip geldi. Sadece çocuklarla değil, spordaki yetişkinlerle de bir aradaydı. Çok genç yaşta rekabetin ne kadar ciddi olduğunu öğrendi. Yüksek seviyedeki özverinin neye benzediğini yakından gördü çünkü bu sadece uzaktan hayranlık duyduğu bir şey değildi. Ailesinin içinde vardı.

Kariyerim Nasıl Başladı?

Genç yaşta yetenekli sporcular hakkında anlatılan birçok güzel hikaye vardır. Dern'de en ilginç olan şey, yeteneğin gerçek olması, ancak bunun etrafındaki çalışmanın daha da gerçek olmasıdır. Megaton Dias'ın kızının hikayesini seven biri olduğu için ünlü bir güreşçi olmadı. Kazanmaya devam ettiği için ünlü oldu. Bir kemer seviyesinden diğerine geçerken, diğer kadınların karşılaşmaktan korktuğu türden bir rakip haline geldi. Dünya şampiyonlukları kazandı. Her kemer seviyesinde kazandı. Çok gençken yetişkinler kategorisine girdi ve kendisinden daha yaşlı, daha güçlü ve daha deneyimli kadınları yenmeye başladı.

Onun hakkında hâlâ çok şey anlatan eski bir hikaye var. Kahverengi kemerdeyken, Japon televizyonunda bir erkek judocu siyah kemerini yendi. Birisi bunun sadece kısa versiyonunu bile bilse, yine de önemli bir şey anlatıyor. Dern, sürekli olarak zorlu ortamlara itildiği bir yaşamda büyüdü. Rahat ortamlar değil, zorlu ortamlar. Bu, zihni de teknik kadar şekillendiriyor.

Siyah kemere ulaştığında artık sadece "çok yetenekli" değildi. Jiu-jitsu'da gerçek bir yıldızdı. ADCC'yi kazandı. Büyük dünya şampiyonlukları kazandı. İnsanların "dahi" ve "fenomen" gibi kelimeleri gülünç gelmeden kullanmasını sağlayacak türden bir özgeçmişe sahipti. Ancak dövüş sporları, bir dünyaya hükmeden ve sonra başka bir dünyaya adım atan insanlar için acımasız olabilir. Güreşteki mükemmellik, MMA'deki mükemmelliği garanti etmez. Birçok parlak jiu-jitsu oyuncusu bunu acı bir şekilde öğrendi. Kafes farklı sorular sorar. Birisi yere düşmeyi reddettiğinde vuruş yapabilir misiniz? Hasar alıp sakin kalabilir misiniz? Kimse size temiz bir tutuş vermediğinde geçişlerde güreş savunması yapabilir misiniz? Eski uzmanlığınızı çok daha karmaşık bir sporda hayatta tutabilir misiniz?

Dern, tüm bu sorular ve büyük bir beklentiyle MMA'ye adım attı. Bu her zaman bir nimet değildir. Bazen beklentiler yolu zorlaştırır çünkü her normal öğrenme adımı birdenbire hayal kırıklığı gibi görünür. 2016'da profesyonel oldu ve kısa sürede insanlara tam olarak beklediklerini vermeye başladı. Hemen minderde tehlikeliydi. Submission'lar geldi. Güreş mücadelelerindeki sakinlik geldi. Rakipler, onunla ilgili tek bir yanlış karar verirlerse, dövüşün yönetilebilir olmaktan umutsuzluğa çok hızlı bir şekilde dönüşebileceğini biliyorlardı.

Ancak MMA kariyerinin başlarında da birçok sorun yaşandı ve bu sorunlar, kariyerinin gerçekçi hissettirmesinin nedenlerinden biri. Mackenzie Dern, UFC'ye kusursuz bir ürün olarak bırakılmadı. Kendini geliştirmek zorundaydı. Kilo sorunlarıyla başa çıkmak zorundaydı. Sporun içindeki herkesin en çok ne istediğini bildiği ve ona bunu vermemek için çok çaba sarf ettiği gerçeğiyle başa çıkmak zorundaydı. Bu, MMA'de bir güreşçi için oldukça sinir bozucu bir durum olabilir. Dövüşün en hızlı bittiği alanda dünya standartlarında olduğunuzu biliyorsunuz, ancak önce kendi en iyi performansınıza ulaşmak için yeterince vuruş ve güreş karmaşasından sağ çıkmanız gerekiyor.

Mackenzie Dern'in UFC'deki yükselişi

2018'de UFC'ye katıldığında, ilgi zaten üzerindeydi. Ashley Yoder'a karşı yaptığı ilk maç sessiz sedasız bir giriş olmadı. İnsanlar, ünlü jiu-jitsu yıldızının anında bir rakip gibi görünüp görünmeyeceğini veya MMA oyununun onu önce yavaşlatıp yavaşlatmayacağını görmek istiyordu. Kazandı, ancak bu maç aynı zamanda hayatının bir sonraki bölümünün nasıl olacağını da gösterdi. Yer dövüşü elit olduğu için hiçbir şey kolay olmayacaktı. Sporun geri kalanını parça parça inşa etmesi gerekecekti.

Ardından UFC kariyerinin ilk büyük sorunlarından biri geldi. Amanda Cooper maçı, sadece bir başka galibiyet olarak hatırlanmalıydı. Bunun yerine, kilo verme hatası hikayenin bir bölümünü gölgeledi. Dern, limitin yedi kilo üzerinde geldi. Bu, saman sıklet için çok büyük bir fark. Göz ardı edilemeyecek kadar büyük. Ona para kaybettirdi ve 115 kiloda uzun vadeli geleceğinin ne kadar ciddi olacağı konusunda ciddi şüpheler yarattı. Kafeste submission ile kazandı. Kafes dışında ise, bu maç UFC kariyerinde ilk gerçek lekelerden birini bıraktı. Bu önemli çünkü kariyer hikayeleri sadece galibiyet ve mağlubiyetlerden oluşmaz. Aynı zamanda bir dövüşçünün yeteneğinin etrafındaki yapıyı sorgulamalarına neden olan anlardan da oluşur.

Ve hakkını vermek gerekirse, bununla yaşamak zorunda kaldı. Birçok dövüşçü bahanelerin arkasına saklanırdı veya eleştirinin haksız olduğunu söylerdi. Dern devam etmek ve kariyerinin o çirkin andan daha büyük olduğunu kanıtlamak zorundaydı. Sonra hayatı başka bir büyük şekilde değişti. Anne oldu. Bu, kariyerinde küçük bir ayrıntı değil. Vücudunu, programını, önceliklerini ve hayatının duygusal yapısını değiştirdi.

Dövüşçüler genellikle ebeveyn olmanın onları otomatik olarak daha güçlü kıldığını söylerler. Gerçek hayat her zaman bu kadar temiz değildir. Bazen yardımcı olur. Bazen her şeyi karmaşıklaştırır. Bazen de ikisini birden yapar. Dern için annelik, kariyer öyküsünün zorlu yanlarından biri haline geldi. Kafese sadece kendini geliştirmeye çalışan bir yarışmacı olarak değil, aynı zamanda iyileşmeyi, antrenmanı ve hayatın aniden kendi hırslarından çok daha büyük hale gelmesiyle gelen tüm normal karmaşayı dengelemeye çalışan yeni bir anne olarak geri dönmek zorunda kaldı.

Bu dönüş sorunsuz geçmedi. Amanda Ribas onu yendi ve bu yenilgi, Dern'in temiz bir başlangıca ihtiyaç duyduğu tam da o aşamada geldiği için canını yakmıştı. Ribas o gece daha keskin, daha özgür ve daha eksiksiz görünüyordu. Dern bu yenilgiyi dürüstçe kabullenmek zorundaydı. Artık sadece "jiu-jitsu ustası" olmak yeterli değildi. Gerçek bir UFC kariyeri istiyorsa, çok daha iyi bir karma dövüş sanatçısı olması gerekiyordu.

Yine de hakkını vermek gerekirse, bundan sonra tam olarak bu oldu. Bu, tüm kariyerinin en önemli dönemi olabilir. En büyük isimlerin yer aldığı bir dönem olduğu için değil, gelişimini gösterdiği için. Hannah Cifers diz kilidine yakalandı ve bu sadece bir başka submission zaferi değildi. UFC tarihinde bir kadın tarafından yapılan ilk bacak kilidiyle bitirilen maç oldu. Ardından Randa Markos geldi, yine hızlı bir submission. Sonra Virna Jandiroba, Nina Nunes ve Dern'in kariyerinin başlarındaki halinden çok daha ciddi bir saman sıklet dövüşçüsü haline geldiğinin daha fazla işareti geldi.

Henüz kusursuz bir dövüşçü değildi ve öyleymiş gibi davranmasına da gerek yoktu. Önemli olan, temiz vuruşlar yapmanın giderek zorlaşması, baskı altında daha sakin kalması ve rakiplerini her saniye yerde kalma tehdidiyle dövüşmeye zorlamada çok daha iyi olmasıydı. Bu, MMA'de her şeyi değiştirir. Bir dövüşçü her hamlede pes ettirmeyi düşünmek zorunda kaldığında, vuruşlar da genellikle kolaylaşır çünkü tereddüt işin bir kısmını sizin için yapmaya başlar.

Marina Rodriguez maçı çok önemliydi çünkü hem potansiyeli hem de eksikliği gösterdi. Dern'in iyi anları oldu. Tehlikeli anları oldu. Baskı kurdu. Ama Marina ayakta daha temizdi ve maçın uzun süresinde daha keskin bir performans sergiledi. Dern kaybetti ve bu, onu tamamen gömmeden gerçeği söyleyen bir kayıptı. Önemli olmaya yeterince yakındı. Ama henüz zirveye yerleşmek için yeterince tamamlanmış değildi.

Sonra Tecia Torres geldi. Sonra Yan Xiaonan. Sonra Angela Hill. Sonra Jessica Andrade. Sonra Amanda Lemos. Bu liste önemli çünkü seviyesinin ne kadar gerçek olduğunu gösteriyor. Dern artık sadece abartı ve eski jiu-jitsu şöhretiyle sıralamalarda yer almıyordu. Boks yapabilen, hareket edebilen, güreşebilen ve hataları cezalandırabilen kadınlara karşı gerçek saman sıklet maçlarındaydı. Bazı geceler kazandı, bazı geceler kaybetti. Ama sıklet onunla başa çıkmaya devam etmek zorundaydı.

Dern'in en büyük kavgaları

Mackenzie Dern'in UFC kariyerini anlamak istiyorsanız, en büyük maçlar hikayeyi çok net bir şekilde anlatıyor. Amanda Cooper, profesyonel tarafın özensizleşmesi durumunda sadece yeteneğin yeterli olmadığını gösteren ilk erken uyarıydı. Amanda Ribas, annelik ve şöhretin teknik gelişim ihtiyacını ortadan kaldırmadığının ilk sert hatırlatıcısıydı. Marina Rodriguez, sadece güreş tehdidiyle şampiyonluk yarışına giremeyeceğini gösteren maçtı. Angela Hill önemliydi çünkü Dern beş raunt boyunca güçlü, sakin ve fiziksel olarak etkileyici görünüyordu, bu da kariyerine tekrar istikrarlı bir hava kattı. Amanda Ribas ile yapılan rövanş maçı önemliydi çünkü eski bir acının geri dönmesi gibiydi ve Dern bu maçı kol kilidiyle bitirerek kariyerinin en tatmin edici zaferlerinden birini elde etti.

Dern'in kariyerini ilginç kılan başka bir şey daha var. O sadece bir dövüşçü değil. Aynı zamanda her zaman kamuoyunun dikkatini çeken kişiliklerden biri. Görünüşü, sesi, İngilizce ve Portekizce arasında geçiş yapma şekli, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğmuş olmasına rağmen Brezilya ile derin bağları olması; bunların hepsi yıllardır onu takip ediyor. Bazen ona yardımcı oldu, bazen de insanların onu hak ettiğinden daha az ciddiye almasına neden oldu. Ama o, sporun onu sadece tanınmış bir isme sahip ünlü bir güreşçiden daha fazlası olarak ele almak zorunda kalana kadar devam etti.

Ve gerçek şu ki, insanların hatırladığından çok daha fazla saygısızlıkla mücadele etmek zorunda kaldı. Doğrudan nefret değil. Daha sessiz bir şey. Hikayesi çok kolay basitleştirilebilen kadın dövüşçüleri takip eden türden bir şüphe. Güzel kız. Ünlü BJJ ailesi. Minderde iyi. Belki yeterince eksiksiz değil. Belki yeterince disiplinli değil. Belki de zorlu bir şampiyonluk yarışının yıpratıcı temposuna uygun değil. Onun gibi kariyerler ilginç hale geliyor çünkü insanları görüşlerini yavaş yavaş güncellemeye zorluyor. Dern bunu yıllardır yapıyor.

Bugünkü parası, tüm bunları gerçek bir kariyere dönüştürdüğünü yansıtıyor, ancak burada dürüst olmak önemli. UFC ödemeleri tamamen kamuya açık değil ve internetteki birçok "net servet" rakamı yarı tahmine dayanıyor. En güvenli ifadeyle şunu söyleyebiliriz: Mackenzie Dern iyi bir iş çıkardı. Kamuoyundaki tahminler genellikle onu yedi rakamın alt sınırında, yaklaşık 1 milyon ila 2 milyon dolar aralığında gösteriyor. Bu muhtemelen dövüşlerden elde ettiği gelirlerden, sponsorluklardan, medya değerinden ve yıllardır görünür bir isim olarak kalmasından kaynaklanıyor. Ancak ekibinin dışındaki hiç kimse kesin rakamı bilmiyor, bu nedenle bunu kesin bir gerçek değil, makul bir tahmin olarak ele almak daha doğru olur.

Mackenzie Dern, yaşadığı aksiliklerin ardından

Dern'in kariyerinin en iyi yanı, asla tekdüze ve kolay bir hikaye olmamasıydı. Kolay hikayeler genellikle sıkıcıdır. Onun hikayesinin ise dokusu var. Spor salonlarında ve uçaklarda büyüdü, ülkeler ve diller arasında dolaştı. Çoğu dövüşçü henüz gerçek bir yetenek bile bulmadan dünya çapında bir isim oldu. UFC'ye büyük beklentilerle girdi. Hatalar yaptı. Anne oldu. Önemli maçlar kaybetti. Gelişti. Geri döndü. Gündemdeki yerini korudu.

İşte gerçek bir dövüşçünün hayatı bu. Pürüzsüz değil. Kusursuz değil. Gerçek. Hâlâ tam olarak çözemediği şeyler var. Hâlâ çok temiz darbeler alabiliyor. Hâlâ vuruş mesafesinin rahatsız edici derecede genişlediği geceler geçirebiliyor. Ama aynı zamanda, dövüşü gerçekten kontrol altına aldığında kendini güvende hissedebilen çok az kadın var. Bu tür bir tehlike, aksiliklere rağmen kariyeri canlı tutar.

• Dern, yüksek seviye jiu-jitsu'nun içinde büyüdü, dışarıdan izlemedi.
• UFC'deki ilk kariyeri hem büyük bir beklenti yaratmıştı hem de ciddi sorunlar yaşamıştı.
• Annelik, onun hayat hikayesinin zor ama önemli bir parçası haline geldi.
• Sıklet kategorisinde kalmasının sebebi, sadece eski BJJ şöhretine güvenmek yerine sürekli kendini geliştirmesiydi.

Ve bu, Mackenzie Dern'e şu an bakmanın muhtemelen en adil yolu. O sadece MMA'yı denemiş ünlü bir güreş şampiyonu değil. Sadece birkaç büyük gece geçirmiş bir yarışmacı da değil. O, karmaşık, ilginç ve çok insani bir kariyere sahip gerçek bir saman sıklet gücü. Kariyeri hala açık görünüyor, ki bu önemli. Bazı dövüşçüler çok erken özetlenebilir. Dern henüz o noktada değil. Hikayesinde hala hareketlilik var. Başka bir çıkış için hala yer var. Başka bir acı verici gerileme için de hala yer var. Bu belirsizlik, onu ilginç kılan şeyin bir parçası.

İnsanlar yıllar sonra onun kariyerini hatırladıklarında, güreş minderlerindeki şampiyonluklarını hatırlamalılar, evet. Ailesini, ilk dönemdeki baskıyı, kilo verme sorununu, annelik dönemini, diz kilidini, kol kilidini, zirveye yaklaştığı maçları ve sporun ona sert tepki verdiği geceleri de hatırlamalılar. Bu bütünsel tablo, herhangi bir basit versiyondan çok daha dürüsttür. Mackenzie Dern'in kariyeri, yetenek, hatalar, inatçılık ve gelişim yoluyla kamuoyunun gözü önünde inşa edildi. Bu yüzden hala canlılığını koruyor.