Kariera Deivesona Figueiredo w UFC

Deiveson Figueiredo nigdy nie wyglądał na zawodnika stworzonego w komforcie. Nawet przed pasami, przed walkami o tytuł, przed nocami, gdy cała dywizja musza zaczęła krążyć wokół jego nazwiska, w jego karierze było coś szorstkiego. Pochodził z Soure, na brazylijskiej wyspie Marajó, daleki od wypolerowanego wizerunku, jaki ludzie lubią przypisywać mistrzom po osiągnięciu sukcesu. W młodości stawiał na pracę, a nie na bycie w centrum uwagi. Dorastał w trudnym środowisku, pomagał rodzinie, wykonywał pracę fizyczną i nosił w sobie wizerunek człowieka, który od początku rozumiał, że jeśli walka cokolwiek zmieni, to tylko dzięki latom presji i uporowi.

To tło ma znaczenie, ponieważ wciąż widać je w sposobie, w jaki zbudował swoją pozycję zawodowca. Figueiredo nigdy nie był typem zawodnika wagi muszej, który czułby się stworzony do tej dywizji. Wyglądał na zbyt tęgiego, zbyt agresywnego, zbyt ciężkiego w rękach jak na stare wyobrażenie o lżejszych kategoriach wagowych. Kiedy wielu kibiców wciąż słyszało o „wagi muszej” i wyobrażało sobie szybkość bez zagrożenia, on pojawił się z zupełnie innym wizerunkiem. Gruba budowa. Prawdziwa siła. Mocne niskie kopnięcia. Mocny klincz. Mocne groźby gilotyny. Wystarczająca fizyczność, by nawet dobrzy przeciwnicy sprawiali wrażenie, jakby byli wciągani w walkę, której tak naprawdę nie chcieli.

I nie pojawił się w MMA jako czyste, oczywiste cudowne dziecko. Musiał odnaleźć się w tym sporcie przez życie, które i tak wiele od niego wymagało. Pracował jako murarz i fryzjer, zanim zarobił więcej. Te szczegóły mają znaczenie, ponieważ wyjaśniają część głodu sukcesu w jego karierze. To nie był człowiek dryfujący przez sporty walki, czekający, aż ktoś doceni jego talent. To był człowiek, który próbował przekształcić walkę w drogę ucieczki, jednocześnie żyjąc w tej części życia, w której każdy pominięty krok kosztuje więcej niż dumę.

Gdy w pełni się zaangażował, jego kariera szybko zaczęła wyglądać poważnie. Zdobywał zwycięstwa na arenie regionalnej, zdobył reputację w Jungle Fight i prezentował połączenie agresji i pewności siebie, które zazwyczaj zmusza organizację do zwrócenia uwagi na to, czy w pełni ufa zawodnikowi, czy nie. Jego styl walki był zawsze widoczny. Figueiredo chciał ranić ludzi. Nie próbował kraść rund czystymi, drobnymi uderzeniami. Chciał sprawić, by kategoria wagowa wydawała się cięższa, niż powinna. To od razu sprawiło, że stał się interesujący.

Kiedy trafił do UFC, nie wszedł do ringu w formie gotowego produktu, jaki dziś znamy. Ale jego forma już istniała. Miał sylwetkę kogoś, kto wyglądał, jakby za bardzo się zredukował, by zejść do wagi muszej, mentalność kogoś, kto wierzył, że każda wymiana może skończyć się końcem, i tę fizyczną pewność siebie, która może uczynić zawodnika niebezpiecznym, zanim jeszcze obraz techniczny stanie się kompletny. Na początku kariery w UFC to wystarczyło, by o nim mówiono. To, co sprawiło, że jego kariera rozrosła się później, to to, jak bardzo stał się wszechstronny i zaprawiony w bojach, gdy dywizja zaczęła naprawdę atakować.

Pierwszy prawdziwy cios ostrzegawczy padł na Josepha Moralesa. Figueiredo zaatakował go z taką brutalnością, że natychmiast zmusił wszystkich do przemyślenia, jak może wyglądać czołowy zawodnik wagi muszej. Potem przyszły porażki. Jussier Formiga pokonał go i przypomniał wszystkim o problemie, jaki wiąże się z surowym talentem fizycznym na poziomie elitarnym: kiedy spotyka się mężczyzn, którzy nie panikują, szczegóły zaczynają decydować o wszystkim. Ta porażka w bolesny sposób wpłynęła na jego karierę. Zmusiła go do wyostrzenia dyscypliny w obliczu zagrożenia. Nie mógł już nie tylko ufać sile. Musiał stać się trudniejszy do odczytania, trudniejszy do wyprowadzenia i trudniejszy do ochłonięcia w ciągu trzech rund.

Zrobił dokładnie to. John Moraga. Alexandre Pantoja. Tim Elliott. Joseph Benavidez. Różne nazwiska, różne problemy, ale to samo ogólne wrażenie, że Figueiredo stawał się coraz bardziej kompletny, nie tracąc przy tym swojej brutalności, która czyniła go wyjątkowym. A historia Benavideza to jeden z kluczowych momentów, w których jego życie i kariera zderzają się w szczególnie brutalny sposób. Pierwsza walka miała wyłonić nowego mistrza UFC w wadze muszej. Figueiredo wygrał, ale ponieważ nie zmieścił się w wadze, nie mógł zdobyć pasa. To jedna z najbrzydszych nocy, jaką może przeżyć zawodnik. Wygrywasz walkę, powstrzymujesz szanowanego weterana, a mimo to odchodzisz bez pełnej nagrody, ponieważ twoje własne ciało i twoje własne przygotowanie zdradziły moment.

Deiveson Figueiredo walczy o tytuł mistrza wagi muszej

Ta pierwsza walka Benavideza mogła być blizną. Dla wielu zawodników by nią była. Niezrobienie wagi w walce o tytuł to coś, co przykleja się do twojego nazwiska i sprawia, że ​​ludzie kwestionują twoją dyscyplinę równie mocno, co twój talent. Figueiredo musiał to udźwignąć. Musiał usłyszeć zarówno właściwą krytykę, jak i leniwą krytykę w tym samym czasie. Potem musiał wrócić na rewanż i naprawić historię. I tak zrobił. Ponownie pokonał Benavideza i tym razem wyszedł z niekwestionowanym tytułem UFC w wadze muszej. To miało znacznie większe znaczenie niż sam pas. Zamienił jedną z najbardziej frustrujących nocy w swojej karierze w dowód na to, że potrafi przetrwać własne błędy i nadal utrzymać się na szczycie dywizji. Został również pierwszym Brazylijczykiem, który zdobył tytuł UFC w wadze muszej, co sprawiło, że moment ten stał się jeszcze większy w jego ojczyźnie.

Potem nadszedł moment, który zadecydował o tym, jak ludzie będą o nim mówić: Brandon Moreno. Jedna walka wystarczyłaby, by obaj stali się centralnymi postaciami w historii dywizji. Cztery walki sprawiły, że nie sposób było oddzielić ich nazwisk od epoki. Pierwsza zakończyła się remisem większościowym, a nawet ten wynik wiele mówił. Figueiredo miał momenty dominacji i agresji. Moreno miał tempo, twardość i nie dawał się onieśmielić. Dywizja nagle zyskała coś, czego jej brakowało. Prawdziwą rywalizację, w której obaj wyglądali jak mistrzowie, mimo że tylko jeden z nich oficjalnie dzierżył pas.

Druga walka całkowicie odmieniła sytuację. Moreno poddał Figueiredo i zdobył tytuł. To była bolesna porażka, ponieważ sprawiła, że ​​pierwszy rozdział rywalizacji wydawał się niedokończony i skierowany w złym kierunku. Figueiredo nie przegrywał z jakąś fałszywą bajką. Moreno był autentyczny, opanowany i stawał się coraz lepszy w idealnym momencie. Ale dla Figueiredo wciąż oznaczało to ponowne spojrzenie na dywizję z dołu, po tak ciężkiej walce o szczyt. Jedynym realnym rozwiązaniem było kontynuowanie walki i tak też zrobił.

Trzecia walka to jedna z najważniejszych nocy w jego karierze. Pokonał Moreno i odzyskał pas. Nie cudem. Nie jakimś przypadkowym ciosem. Odzyskał tytuł dzięki cierpliwości, wyczuciu czasu i wystarczającej kontroli, by przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. Drugie panowanie nad tytułem jest ważne, ponieważ udowodniło, że jest kimś więcej niż mistrzem z jednym punktem. Mógłby stracić koronę na rzecz najlepszego możliwego rywala, a mimo to odbudować swoją pozycję lidera.

Potem nadeszła czwarta walka i Moreno znów wygrał. To właśnie ta część rywalizacji mówi najwięcej o obu mężczyznach. Figueiredo nie zawiódł, bo nigdy nie był wystarczająco wielki. Przegrał, bo w tej samej dywizji był przed nim inny wielki zawodnik. Takie rywalizacje bywają okrutne, bo wiążą najlepsze lata z jednym człowiekiem, który rozumie twoją karierę niemal tak dobrze jak ty sam. Każda jego zmiana zmienia twoją przyszłość. Każda zacięta runda niesie ze sobą lata nagromadzonych wspomnień. Figueiredo i Moreno przeżyli właśnie taką rywalizację.

Te walki zmieniły również sposób, w jaki ludzie postrzegali Figueiredo pod względem technicznym. Na początku walki o tytuł często postrzegano go jako niszczyciela o fizyczności na poziomie mistrzowskim. Seria z Moreno zmusiła wszystkich do spojrzenia na niego z szerszej perspektywy. Musiał dostosować tempo, przemyśleć zakres, rozwiązać problem człowieka, który nie załamał się pod presją i walczyć dalej pomimo stresu związanego z długą rywalizacją, który zżera żywcem prostszych mistrzów. Nie wygrał wszystkich czterech walk, ale sprawił, że wyglądały jak jeden z najważniejszych mistrzów wagi muszej w historii UFC. To ma znaczenie. Niektórzy mistrzowie stają się ważni historycznie, ponieważ całkowicie dominują nad wszystkimi. Inni stają się ważni, ponieważ jedna rywalizacja wyciąga na światło dzienne wszystkie ich warstwy. Figueiredo należy do drugiego typu tak samo jak do pierwszego.

A nad tym wszystkim przez cały czas wisiał jeszcze jeden problem. Waga. Figueiredo w wadze muszej zawsze wyglądał na człowieka o zbyt dużych gabarytach jak na tę dywizję. Kiedy to działało, dawało mu brutalną przewagę fizyczną. Kiedy nie działało, tydzień walk stawał się jego własnym wrogiem. Zbijanie wagi to nie tylko liczby. Zmieniają energię, podejmowanie decyzji, tempo i to, jak najlepsze narzędzia zawodnika sprawdzają się w trzeciej rundzie. Figueiredo żył w tej przewadze latami. Pas sprawił, że było warto. Rywalizacja sprawiła, że ​​było warto. W końcu ciało zaczęło zadawać sobie trudniejsze pytanie.

Ten okres w wadze muszej zawiera w sobie jednocześnie najsilniejsze i najtrudniejsze momenty jego kariery. Jest w nim pas, przemoc, rywalizacja, odkupienie i frustracja. Jest w nim również emocjonalna prawda o tym, kim był jako mistrz. Figueiredo nigdy nie czuł się jak gładki posiadacz tytułu korporacyjnego. Czuł się niebezpieczny, nieco niestabilny, zawsze niosąc ze sobą ryzyko, że walka w jednej chwili może zamienić się w brzydką walkę. Nawet gdy przegrywał, to niebezpieczeństwo nigdy go nie opuszczało. Przeciwnicy musieli szanować gilotynę, kontry, kopnięcia na nogę, wybuchy mocy i prosty fakt, że zawodnicy wagi muszej nie powinni uderzać tak jak on.

Figueiredo kontra Moreno

Jeśli jakaś część jego kariery miałaby być powtarzana w nieskończoność, to jest to rywalizacja z Moreno. Cztery walki w kategorii wagowej, w której długie rywalizacje rzadko kiedy pozostają tak znaczące przez tak długi czas. Ich nazwiska zostały ze sobą powiązane, ponieważ byli tak różni, a jednocześnie tak idealnie dopasowani w okresie, który wspólnie przeżyli. Moreno wniósł młodość, wydajność, odporność i rodzaj dobrodusznego uporu, który sprawiał, że nie dało się go zastraszyć. Figueiredo wniósł grozę, zwartą przemoc, twardość weterana i pewność mistrza, że ​​jeśli pojawi się jedna czysta szansa, cała walka może się zakończyć na jego korzyść.

Pierwsza walka była jak odkrycie. Druga jak zmiana. Trzecia jak powrót do formy. Czwarta jak ostateczna, bolesna prawda o rywalizacji. Dla Figueiredo cała ta seria była zarówno darem, jak i ciężarem. Dała mu walki, które uczyniły jego lata mistrzowskie niezapomnianymi. Utrzymała też pas przywiązany do jednego przeciwnika, który potrafił wciągnąć go w najbardziej wyczerpującą formę dowodu. Nie szybka obrona, nie czyste panowanie nad tytułem w starciu z kolejnymi pretendentami, ale ciągłe zmagania z tym samym elitarnym zawodnikiem, aż cała dywizja zaczęła być budowana wokół pytania, który z nich był odrobinę lepszy tej nocy.

Właśnie dlatego dziedzictwo Figueiredo w wadze 125 funtów jest tak dobrze widoczne nawet bez długiego, nieprzerwanego panowania. Nigdy nie był mistrzem-zastępcą. Był centralną postacią w jednym z najbardziej pamiętnych okresów w historii tej dywizji. Wniósł brutalność do wagi muszej, nie czyniąc jej głupią. Wniósł rywalizację, nie popadając w monotonię. Wywarł presję mistrzowską, nie tracąc szorstkości, która sprawiała, że ​​czuł się niebezpieczny, zanim jeszcze zdobył pas. Nie jest to łatwe w lżejszych kategoriach wagowych, gdzie style walki mogą się spłaszczyć, a pretendenci często są pamiętani bardziej za to, że byli zajęci niż za to, że byli niezapomniani. Figueiredo był niezapomniany.

Ostatecznie jednak dywizja i skala jego ciała skierowały go w stronę wagi koguciej. Ten ruch mógł łatwo stać się smutnym ostatnim rozdziałem w historii byłego mistrza, który przybył zbyt stary, zbyt wyczerpany i zbyt osłabiony, by cokolwiek znaczyć w większej dywizji. Zamiast tego, ruch ten go ożywił. Pierwszy znak pojawił się w walce z Robem Fontem. Figueiredo wygrał i wyglądał jak człowiek, któremu pozwolono znów odetchnąć. Było mniej widocznego napięcia, mniej wrażenia, że ​​dociąga się do granic możliwości, zanim jeszcze walka się rozpoczęła. Prędkość się utrzymała. Siła się przełożyła. Nowy rozdział nagle wydawał się realny.

Deiveson Figueiredo w wadze koguciej

Ten awans natychmiast zmienił ton jego kariery. Nie był już „byłym mistrzem wagi muszej, który próbuje sprawdzić, czy coś mu jeszcze zostało”. Zaczął wyglądać jak prawdziwy problem wagi koguciej. Cody Garbrandt przekonał się o tym na UFC 300, kiedy Figueiredo go poddał. Potem pojawił się Marlon Vera, kolejne znaczące nazwisko, którego Figueiredo również pokonał. Te zwycięstwa miały znaczenie, ponieważ sprawiły, że walka stała się czymś więcej niż tylko ciekawostką. Nie tylko przetrwał w nowej kategorii. Zdobywał nazwiska, które wciąż miały w niej znaczenie.

Walka w wadze koguciej wyostrzyła również jego poczucie tego, z czym zmagał się przez całą karierę w wadze muszej. W wadze 135 funtów Figueiredo wyglądał bardziej naturalnie. Jego sylwetka nabrała sensu. Rytm wydawał się mniej forsowny. Nadal miał tę samą, starą przewagę w wymianach, ale nie czuł już, że jego ciało walczy już z drugim przeciwnikiem, zanim drzwi klatki się zamknęły. To nie oznacza automatycznie, że kategoria jest łatwiejsza. Waga kogucia jest silniejsza i szybsza na różne sposoby. Ale dzięki temu łatwiej było mu zaufać fizycznie od tygodnia do wieczora.

Wciąż czekały go ciężkie lekcje. Petr Yan go pokonał. Cory Sandhagen zatrzymał go po kontuzji kolana. Umar Nurmagomedov pokonał go po ciężkim tygodniu walk, w którym nie wszedł na wagę. Te porażki również są częścią prawdy. Kariera Figueiredo nigdy nie opierała się na unikaniu trudnych sytuacji. On ciągle w nie wchodzi. I za każdym razem, gdy to robi, pytania wokół niego stają się coraz bardziej szczere. Jak bardzo jego dawna eksplozywność ma jeszcze znaczenie w wadze 135 funtów? Czy jego umiejętności i doświadczenie dadzą mu radę w walce z większymi zawodnikami elity? Czy Figueiredo w wadze koguciej to późny rozkwit kariery, czy po prostu ostatni niebezpieczny etap, zanim czołówka innej dywizji stanie się zbyt duża?

To trudne pytania, ale nie umniejszają one tego, co sam ten ruch osiągnął. Dał jego karierze drugi akt, którego wielu byłych mistrzów wagi muszej nigdy nie doświadczy. Znów stał się ważny. Zmusił nowych przeciwników do konfrontacji ze swoim stylem. Przestał być człowiekiem, którego najlepsze lata były związane tylko z Moreno i pasem w wadze 125 funtów. Teraz miał drugie CV, które rosło wyżej, a to poszerzyło cały profil jego kariery.

• Wydostał się z trudnego życia w północnej Brazylii i osiągnął sukces dzięki pracy, zanim zdobył sławę.
• Został dwukrotnym mistrzem UFC w wadze muszej i pierwszym Brazylijczykiem, który zdobył ten tytuł.
• Czterowalkowa rywalizacja z Brandonem Moreno była najtrudniejszym i najważniejszym okresem jego świetności.
• Przejście do wagi koguciej dało mu drugi poważny rozdział w karierze zamiast powolnego zanikania na szczycie.

Jest coś bardzo ludzkiego w tym, jak jego kariera wygląda teraz jako całość. Nie jest schludna. Nie jest to czysty awans mistrza, który zdobywa pas, pokonuje wszystkich i odchodzi, zanim nadejdą ciężkie lata. Są w niej błędy w wadze, ból rywalizacji, powroty do tytułu, zmiany sylwetki, zmiany dywizji i ciągłe przeliczanie, na które gotowi są tylko uparci zawodnicy. To sprawia, że ​​jest bardziej realistyczna. Historia Figueiredo to nie tylko zwykła walka o chwałę. To życie zawodnika. Chaotyczne. Fizyczne. Dumne. Pełne przemocy i adaptacji.

Dlatego jego miejsce w historii UFC pozostaje silne, nawet jeśli kolejne rozdziały wciąż się zmieniają. W wadze muszej pomógł na nowo zdefiniować, jak może wyglądać ta dywizja. W wadze koguciej udowodnił, że nie jest skończony, gdy tylko minął rok walki o tytuł. W obu kategoriach wagowych prezentował tę samą podstawową jakość. Mężczyźni musieli go czuć. Musieli szanować jego siłę, presję przedniej części stopy, nagłe niebezpieczeństwo poddania i prosty fakt, że nigdy nie wchodził do klatki z myślą o bezpiecznej, technicznej walce.

Kiedy ludzie wspominają Deivesona Figueiredo, będą pamiętać pasy, rywalizację z Moreno, kontrowersje związane z utratą wagi, powrót na tron ​​i drugie życie w wadze koguciej. Powinni również pamiętać szerszy obraz. Człowieka z trudnych warunków. Zawodnika, który pracował na zwykłych stanowiskach, zanim sport mu się odwdzięczył. Mistrza, który nigdy nie wyglądał na komfortowo ubranego. Zawodnika w wadze niższej, który wniósł do ringu zagrożenie z wyższej półki. Dlatego jego kariera wciąż jest interesująca. Nigdy nie czuł się jak kolejny dobry zawodnik, który przechodzi przez dywizję. Zawsze sprawiał wrażenie kłopotu.