Ilia Topuria ostro krytykuje Armana Carukyana

Ilia Topuria nie udaje już uprzejmości. Mistrz wagi lekkiej UFC ponownie zaatakował Armana Carukyana i zmienił i tak już napiętą rywalizację w znacznie głośniejszą historię. Topuria nie udzielił typowej dla mistrza odpowiedzi, nie krył się za gadką o awansie i nie pozostawił zbyt wiele miejsca na interpretację. Nazwał Carukyana małym tchórzem, wyśmiał jego zachowanie w sieci i dał jasno do zrozumienia, że ​​nie postrzega go jako równorzędnego zagrożenia w tej dywizji.

To właśnie sprawia, że ​​ten cios jest mocniejszy niż rutynowy cytat. Topuria nie zbywa po prostu kolejnego pretendenta. Mówi o człowieku, którego wielu fanów wciąż uważa za jeden z najgroźniejszych problemów stylistycznych w kategorii wagowej 155 funtów. Carukjan podtrzymywał swoją obecność w dyskusji na wszelkie możliwe sposoby – od występów w zapasach, przez wizyty w mediach, po ciągłą presję ze strony opinii publicznej, domagającą się walki o tytuł. Starał się, by nie dało się go zignorować. Reakcją Topurii nie było uspokojenie sytuacji. To było dolanie oliwy do ognia.

Dla lekkiego obrazu ma to znaczenie, ponieważ dywizja porusza się już w dwóch kierunkach jednocześnie. Topuria wciąż ma przed sobą interesy, ale Carukjan nie chce zniknąć w tle, czekając. Pozostał głośny, aktywny i widoczny. Po części mu to pomogło. Po części sprawiło, że wyglądał na lekkomyślnego. Tak czy inaczej, pozostał w centrum rozmowy i właśnie dlatego komentarze Topurii wywołały taki, a nie inny efekt.

Topuria stawia opór naciskom Carukyana, który chce zdobyć tytuł, ale rywalizacja staje się coraz większa

Podejście Topurii jest proste. Nie wierzy w to, co się dzieje, ani w dynamikę. Postrzega ostatnie ataki Carukyana jako popis, a nie dowód. Dlatego obelgi wykraczały poza typowe dla gier walki o punkty. To nie był po prostu mistrz, który deklaruje, że pokona kolejnego zawodnika. Brzmiało to bardziej osobiście. Topuria skrytykował wizerunek Carukyana, jego mentalność i sposób, w jaki próbował budować wokół siebie atmosferę, czekając na decyzję UFC o walce.
I tu właśnie robi się ciekawie. Bo nawet gdy Topuria próbuje go znokautować, on sam podsyca tę samą walkę. To jest ta część, od której wojownicy nigdy do końca nie uciekną. Możesz zignorować faceta, wyśmiać go, nazwać klaunem, powiedzieć, że jest gorszy od ciebie, ale kiedy zaczniesz go tak nazywać, walka się zaostrzy. Kibice słyszą pogardę, zanim usłyszą analizę. A w tym przypadku pogarda jest na tyle gęsta, że ​​sama się sprzedaje.

Carukjan spędził ostatnią chwilę, upewniając się, że ludzie wciąż o nim mówią, i to nie zawsze z czystych powodów. Był aktywny poza klatką, wplątywał się w trudne momenty i nie sposób było go uniknąć z pierwszych stron gazet. Niektórzy mistrzowie wykorzystaliby to jako argument, że pretendent traci koncentrację. Topuria zamiast tego wykorzystał to jako okazję do stwierdzenia, że ​​Carukjan kompromituje się publicznie. Ale nawet to wiąże się z ryzykiem. Im częściej mistrz tak mówi, tym bardziej rywalizacja zaczyna przypominać niedokończone sprawy, a nie przypadkowy szum.
Jest też aspekt rywalizacji, i dlatego to jest silniejsze niż puste gadanie. Topuria może go obrażać do woli, ale Carukjan nie jest jakimś wymyślonym rywalem bez argumentów. Nadal jest jednym z najlepszych zawodników wagi lekkiej w tym sporcie, nadal stanowi poważne zagrożenie w wrestlingu i nadal jest przeciwnikiem, który wymusza zaostrzenie planów. Dlatego tak wiele osób wciąż wraca do tego starcia. To nie tylko głośne. To również istotne.

Topuria próbował zamknąć mu drzwi i stworzyć wrażenie, że może z nim walczyć, kiedy tylko zechce. To silna pozycja dla mistrza, zwłaszcza takiego, który udowodnił już, że potrafi sprzedać walkę z czystym sumieniem. Ale brzmi to również tak, jakby człowiek, który wie, że to nazwisko nie zniknie. Carukjan jest na to zbyt obecny. Ciągle pojawia się w dyskusjach o tytuł, uzależnia się od największych wątków fabularnych i naciska, aż ktoś albo umówi walkę, albo ponownie publicznie ją uchyli.