Valentina Shevchenko'nun UFC kariyeri

Valentina Shevchenko, halk önünde asla kendini henüz tam olarak bulamamış bir dövüşçü gibi görünmedi. Daha geniş bir kitle onu gerçekten fark etmeye başladığı andan itibaren, artık kimsenin onayına ihtiyaç duymayacak kadar uzun süre dövüşün içinde yaşamış birinin olgun sakinliğini zaten taşıyordu. İnsanların onunla ilgili hatırladığı ilk şeylerden biri de bu. Sadece tekniği değil. Sadece zaferleri değil. Sakinliği. Bir unvan maçına, düşmanca bir salona, ​​gerilim dolu bir rekabete girip, daha ringe çıkış müziği başlamadan gecenin her olası senaryosunu kabullenmiş gibi görünmesi.

Bu tür bir varlık nadiren birdenbire ortaya çıkar. Genellikle dövüşle iç içe geçen uzun bir hayatın sonucudur ve Şevçenko'nun da tam olarak böyle bir geçmişi vardı. Kırgızistan'da doğdu, dövüş sanatlarının sıradan hayatın arasına sıkıştırılmış bir hobi değil, sıradan hayatın kendisini şekillendiren bir atmosfer olduğu bir ailede büyüdü. Annesi dövüş sanatlarıyla derinden ilgiliydi. Ablası Antonina da aynı yoldaydı. Antrenman, geç keşfettiği bir macera değildi. Evin ritminin bir parçasıydı, disiplin ve hırsın öğretilme biçiminin bir parçasıydı ve rekabetin ağırlığından asla korkmadan büyümesinin nedenlerinden biriydi.

UFC onu görmeden önce bile, çoğu sporcunun kendi başına bitmiş hissetmesine yetecek türden bir dövüş geçmişi oluşturmuştu. Muay Thai. Kickboks. Dünya şampiyonaları. Yıllarca mesafeyi kontrol etmeyi, hataları cezalandırmayı ve karşınızdaki kişi her şeyi hızlandırmaya çalışırken sakin kalmayı öğrendi. Bu, daha sonraki MMA kariyerini izlediğinizde önem kazanır, çünkü Shevchenko asla sadece karşılıklı vuruşmaktan zevk alan biri gibi vuruş yapmaz. Her hareketin bir bedeli olduğunu anlayan biri gibi vuruş yapar ve eğer karşınızdaki kişinin her hatası için sizin ödediğinizden daha yüksek bir bedel ödemesini sağlayabilirseniz, tüm dövüş fazla gürültü çıkarmadan sizin lehinize döner.

O sadece ilk müsabakalarda kazanmakla kalmadı, aynı zamanda sertleşti. Bu farklı bir şey. Uzun ve etkileyici bir kariyer birini gösterişli hale getirebilir, ancak eğer sadece kupa toplamak yerine öğrenmeye devam edecek kadar zekiyse, onu son derece pratik de yapabilir. Shevchenko işte bu ikinci tür dövüşçü oldu. Ne zaman baskı yapacağını, ne zaman bekleyeceğini öğrendi. Ne zaman patlayacağını, ne zaman rakibinin çaresiz kalmasına izin vereceğini öğrendi. Dövüşün kendisi karmaşıklaşsa bile, paniğin vücuda asla girmemesi için ne zaman yeterince soğukkanlı kalacağını öğrendi.

Bu temel, ona gelecekteki herhangi bir kadın MMA şampiyonunun sahip olabileceği en güçlü başlangıç ​​noktalarından birini sağladı. Ancak bu, MMA yolunun kolay olduğu anlamına gelmiyordu. En iyi dövüşçüler için bile neredeyse hiçbir zaman kolay değildir. Geçiş farklı sorular ortaya çıkarır. Vuruş ritmini kaybetmeden yere indirme girişimlerine karşı savunma yapabilir misiniz? Gergin ve yavaş hale gelmeden gerçek baskı altında güreşebilir misiniz? Eski becerilerinizi, dar rahatlığı anında cezalandıran bir sporda yaşatabilir misiniz? Shevchenko bunların hepsine cevap vermek zorundaydı ve bunu kariyerindeki her şeyi ele aldığı gibi yaptı. Metodik bir şekilde. Dramatik olaylar olmadan. Tek bir kötü anın projenin kendisinin yanlış olduğu anlamına geldiğini iddia etmeden.

MMA'deki ilk yılları, ciddi bir gelişimin nasıl olması gerektiğinin tam bir örneğiydi. Kusursuz değildi. Faydalıydı. Kazandı. Öğrendi. Farklı ülkelerde, farklı ortamlarda, geleceğin yıldızı olmasına yardımcı olmak için orada olmayan kadınlara karşı dövüştü. Kayıplar da yaşadı. Bu önemli. UFC öncesi Liz Carmouche'a karşı aldığı yenilgi, bir kariyer şampiyonluk geçmişiyle cilalandığında insanların unuttuğu ayrıntılardan biri, ancak gerçek hikayenin bir parçası. Büyük dövüşçüler sadece temiz zaferlerle yükselmezler. Ayrıca, aksi takdirde asla ihtiyaç duymayacakları katmanları inşa etmeye zorlayan rahatsız edici gecelerle de yükselirler.

UFC'ye ulaştığında Shevchenko bir proje gibi görünmüyordu. Bir sorun gibi görünüyordu. Yeteneği apaçık ortadaydı. Sakinliği apaçık ortadaydı. Sorun yerleştirme meselesiydi. Horoz sıkletinde dövüşmeye başladı, bu da fiziksel yolun asla kolay olmayacağı anlamına geliyordu. O sınıfta daha doğal bir vücut yapısına, daha doğrudan bir güce ve bazı durumlarda kiloya daha kolay uyum sağlayan kadınlar vardı. Shevchenko bunun etrafında çalışmak zorundaydı. Ve o ilk UFC dövüşlerinde bile, onu diğerlerinden ayıran şeyin ne olduğunu zaten görebiliyordunuz. Keskin kalmak için dostane bir dövüşe ihtiyacı yoktu. Zorlu ortamlarda bile çalışabiliyor ve yine de daha net kararlar verebiliyordu.

Bu durum Sarah Kaufman ve Holly Holm gibi dövüşlerde kendini gösterdi. Kaufman deneyimli ve fiziksel olarak güçlüydü. Holm ise kendi başına elit seviyede vuruş yeteneği ve genellikle insanları uzun teknik mücadelelerden uzaklaştıran türden bir soğukkanlılık sergiliyordu. Shevchenko onları yendi ve bunu yaparak UFC izleyicisine kendisi hakkında önemli bir şey anlatmaya başladı. O sadece MMA'de yerini kanıtlamaya çalışan, başarılı bir vuruşçu değildi. Zaten sporun en komple kadınlarından biriydi.

Sonra Amanda Nunes geldi ve bu rekabet, insanların Valentina Shevchenko hakkında her zaman nasıl konuşacaklarını değiştirdi. İlk maç horoz sıkletindeydi ve Nunes kazandı. İkinci maç daha yakın, daha teknik ve sonrasındaki tartışmalar daha sertti. Nunes yine hakem kararıyla kazandı, ancak bu maç, yenilgiye rağmen Shevchenko'nun kariyeri için değerli bir şey yaptı. Sporun gördüğü en tehlikeli kadınlardan birinin karşısında durup maçı bir hayatta kalma mücadelesi değil, bir satranç oyunu gibi hissettirebileceğini gösterdi. Birçok kişi rövanş maçında yeterince iş çıkardığını düşündü. Resmi olarak kemeri alamadı. Gayri resmi olarak ise, Amanda Nunes'in her dakikasını dürüstçe çözmek zorunda kaldığı izlenimini verebilecek çok az kadından biri olarak kendini çoktan kanıtlamıştı.

Valentina Shevchenko'nun şampiyonluğa yükselişi

Sinek siklete geçiş her şeyi değiştirdi. Birdenbire vücudu daha doğal görünmeye başladı, tepkileri daha özgürleşti ve Shevchenko'nun zaten sahip olduğu tüm küçük teknik avantajlar bu sıklette daha rahat nefes almaya başladı. Bazı dövüşçüler aşağı indiğinde bu süreçten dolayı zayıflamış gibi görünürler. O ise nihayet tüm yapısına uyan bir sıklete adım atmış bir dövüşçü gibiydi. Ayak hareketleri daha keskinleşti. Zamanlaması daha temiz görünüyordu. Özgüveni daha da belirginleşti çünkü artık çok fazla boyut dezavantajı yaşayıp yaşamadığına dair sorularla aynı alanı paylaşmak zorunda değildi.

Joanna Jedrzejczyk, 125 poundluk ilk unvan maçında bekliyordu ve bu da anı daha da büyük kılıyordu. Joanna, kadınlar MMA'sının en önemli isimlerinden biri, ciddi bir şampiyonluk seviyesindeki isimdi ve kendi derin vuruş geçmişine sahipti. Aralarında eski Muay Thai günlerinden kalma gerçek bir geçmiş de vardı. Shevchenko onu beş raunt sonunda yendi ve boşta olan UFC kadınlar sinek sıklet şampiyonluğunu aldı. Şans eseri bir bitiş ya da garip bir gecelik sonuç değildi. Şampiyonluk performansıydı. Kontrollü. Ölçülü. O kadar eksiksizdi ki, sonunda kemer onun üzerinde doğal görünüyordu.

Şampiyonluğu kazandıktan sonra, ardından gelen seri, kadınlar MMA'sının gördüğü en belirleyici şampiyonluk dönemlerinden biri oldu. Jessica Eye, kafa vuruşu onu bulana kadar dayandı. Liz Carmouche etkisiz hale getirildi. Katlyn Chookagian, rakibinin katmanlarını aşamadı. Jennifer Maia, Jessica Andrade, Lauren Murphy, Taila Santos. Farklı geceler, farklı tonlar, aynı genel sonuç. Shevchenko, sinek sıkletin merkezi haline gelmişti. Ona farklı stiller ve farklı ünler getirebilirsiniz, ancak bu sıkletin ilerleyebilmesi için önce onun ellerinden geçmesi gerekiyordu.

Bu saltanatı bu kadar etkileyici kılan sadece savunma sayısı değildi. Kontrolün çeşitliliğiydi. Bazı rakiplerine karşı adeta bir keskin nişancı gibiydi; tehlikenin tam sağ kenarının dışında durup, hazırlıksız yakalandıkları anda onları vuruyordu. Diğerlerine karşı güreşiyordu. Diğerlerine karşı sarılıyordu. Diğerlerine karşı ise her şeyi o kadar ustaca harmanlıyordu ki, gerçek baskı fiziksel hale gelmeden önce psikolojik hale geliyordu. Kadınlar mantıklı oyun planlarıyla geliyorlardı. Sonra dövüş biraz uzuyor, okumalar yanlış gidiyor ve Şevçenko görünürde panik yapmadan şartları yeniden düzenlemeye başlıyordu.

Jessica Andrade bunun en açık örneklerinden biri. Andrade birçok kadın için tam bir kaos. Temiz teknik planları çarpışmalara dönüştürüyor. Shevchenko onu kontrol etti, zamanlamasını ayarladı ve pes ettirdi. Şampiyonların, saltanatlarının sadece uzun değil, eksiksiz olarak hatırlanmasını istediklerinde ihtiyaç duydukları performans türü budur. İnsanları yenmek yeterli değil. Farklı türden tehlikeleri ikna edici şekillerde alt etmeniz gerekiyor. Shevchenko bunu defalarca yaptı.

Sonra Lauren Murphy ve Jessica Eye gibi maçlar geldi ve bu maçlar onun şampiyonluk yıllarına dair başka bir gerçeği ortaya koydu. Aradaki fark gerçek olduğunda, Shevchenko bunu kanıtlamak için her zaman beş raunt harcamak zorunda kalmıyordu. Bazen sadece bir fırsat buluyor ve geceyi, tekniğin şiddetin zıttı olmadığını hatırlatan türden bir bitirişle sonlandırıyordu. Onun ellerinde, ikisi genellikle aynı yerde yaşıyordu.

En iyi döneminde, sinek sıkletin kendi planına göre hareket ediyormuş gibi görünmesini sağladı. Gerçekten baskın şampiyonlar işte bunu yapar. Sadece kemeri savunmakla kalmazlar. Tüm sıkletin temposunu belirlerler. Taraftarlar kimin şans hak ettiğini sormayı bırakıp, kimin zorlu bir gece yaratma şansı olduğunu sormaya başlarlar. Farklı bir atmosfer oluşur. Shevchenko bunu 125 kiloda yarattı.

Shevchenko vs Grasso

Uzun süren bir saltanat sonsuza dek dokunulmaz kalmaz ve Alexa Grasso bu hikayeyi değiştiren kadın oldu. UFC 285'teki o yenilgi şok ediciydi, çünkü Grasso sahte veya hak etmeyen biri değildi, aksine Shevchenko o kadar uzun süre boyunca bölümü o kadar tamamen kontrol etmişti ki, insanlar onun şampiyonluk saltanatını neredeyse kalıcı bir durum olarak görmeye başlamıştı. Sonra dördüncü rauntta sırt üstü yakalama ve pes ettirme geldi. Birdenbire kemer gitti ve kadınlar MMA'sındaki en güvenilir varsayımlardan biri de onunla birlikte ortadan kayboldu.

Bu yenilginin özelliği, Valentina Shevchenko'nun üst düzey bir dövüşçü olarak kariyerinin sonu gibi hissettirmemesiydi. Aksine, kesinliğin sonu gibiydi. Bu farklı ve bazı yönlerden daha ilginç bir kırılma noktasıydı. Sıklet kategorisini yeniden açtı. İnsanlara, en sakin, en zeki şampiyonların bile tek bir hamleyi, tek bir geçişi, tek bir saniyelik kontrolü kaybedebileceğini ve yıllarca süren düzenin tamamen farklı bir geleceğe dönüşmesini izleyebileceğini hatırlattı.

Grasso ile rövanş maçı berabere sonuçlandı ve garip bir şekilde bu sonuç o anki duruma uygundu. Düzeni yeniden sağlamak için yeterince temiz değildi ve eski şampiyonu gömmek için de yeterince temiz değildi. Bu durum Shevchenko'yu rahatsız edici bir konumda bıraktı. Hala elit, hala yakın, hala konuşulmaya devam eden bir isim, ancak yıllardır taşıdığı kolay otoriteyi artık elinde tutmuyordu. Bölüm onun etrafında değişmişti ve şimdi yük sadece harika kalmak değil, aynı zamanda kemeri korumak yerine onu kovalayan kadın olmaya uyum sağlayabileceğini kanıtlamaktı.

Sonunda unvanı geri aldığında, bu önemliydi çünkü kariyerine, büyüklük için tam anlamıyla gerekli olmasa da, tam anlamıyla tatmin olması için kesinlikle gerekli olan bir şey eklemişti. Zaten baskın bir isimdi. Zaten sıkletine hükmetmişti. Henüz yapmadığı şey, gerçekten istikrarsızlaştırıcı bir şekilde düşmek ve yine de kendini şampiyon olarak yeniden inşa etmekti. Bu ikinci unvan dönemi ona bu parçayı verdi. Ayrıca, temiz ve başarılı yıllarının tam olarak ortaya koyamadığı karakteri hakkında da bir şeyler anlattı. Sadece kontrolü elinde tuttuğunda parlak değildi. Kariyerinin düzeni bozulduktan sonra kendini yeniden inşa edecek kadar disiplinliydi.

Başka zorluklar da vardı ve bunlar önemli çünkü dışarıdan bakıldığında öyle görünse bile, onunki gibi bir kariyer aslında zahmetsiz değildir. Yıllarca bir unvanı taşımak, hedef baskısı taşımak demektir. Herkes sizi inceler. Herkes aynı detaylara tekrar tekrar hazırlanır. Herkes, en iyi yaptığınız şeyleri durdurmak için kamplar kurar. Bu, unvan savunmalarının her zaman göstermediği bir şekilde zihinsel olarak yorucudur. Shevchenko, aşinalığın ağırlığı altında sürekli olarak uyum sağlamak zorundaydı. Rakipler artık onu keşfetmeye çalışarak kafese girmiyorlardı. Onun rutinlerini istismar etmeye çalışarak giriyorlardı.

Ayrıca, halk için biraz fazla pürüzsüz hale gelebilen mükemmelliğin tuhaf yüküyle de yıllarca uğraştı. Büyük başarılar her zaman eşit derecede sevilmez. Bazı şampiyonlar kaotik ve dramatik görünür ve kalabalıkların onları coşkuyla yüceltmesi daha kolaydır. Şevçenko çoğu zaman klinik bir tavır sergiliyordu. Elit kadınları sıradan gösteriyordu ve bu durum yeterince tekrarlandıktan sonra izleyici bazen hayranlığı bırakıp kontrolü doğal karşılamaya başlıyor. Bu garip bir zorluk, ama gerçek. Hakimiyet, bir dövüşçünün gerçekte olduğundan daha az dramatik görünmesine neden olabilir, çünkü tehlike çok iyi yönetilmiştir.

Ancak en iyi işlerine gerçekten bakarsanız, içinde bolca renk olduğunu görürsünüz. Jessica Eye'a yaptığı kafa vuruşu. Joanna'yı sabırla alt etmesi. Andrade'yi alt etme şekli. Küçük tuzaklar, el ele dövüş, duruş değişiklikleri, kadınların ıskalamasına neden olup sonra da neredeyse hakaret edercesine bir isabetle cezalandırma yeteneği. Kişiliksiz olduğu için soğuk değildi. Soğuktu çünkü ustalığının aldığı şekil buydu.

Valentina Shevchenko kemer maçından sonra

Kariyerinin en insani yanı, tüm unvanlara ve tüm savunmalara rağmen, korunan bir yıldızdan ziyade çalışan bir dövüşçü gibi davranmayı asla bırakmamış olması olabilir. Profesyonel imajında ​​hiçbir yumuşaklık yok. Hala bir sonraki dövüşün yeni sorular soracağını bekleyen biri gibi antrenman yapıyor. Hala kemerlerin kimseyi rauntlardan, hasardan veya kafes kapandıktan sonraki düşüşten korumadığını bilen bir kadının ciddiyetiyle konuşuyor. Bu zihniyet muhtemelen kariyerinin neden bu kadar iyi yaşlandığını açıklıyor. Saltanatın tek başına yeterli olduğunu asla düşünmedi.

Ve hikayesinin sonraki aşaması, kolay sonlara direndiği için daha güçlü. Birçok şampiyonun basit bir son bölümü olur. Ya kaybolurlar ya da zirveye yakınken emekli olup efsaneleşirler, herkes de zor yılların hiç yaşanmadığını iddia eder. Şevçenko'nun hikayesi bundan daha zengin. Hükmetti. Şaşırtıldı. Uyum sağladı. Geri döndü. Kötü bir gecenin, kim olduğunun tüm mimarisini yeniden yazmasına izin vermedi. Bu, gerçekten büyük bir şampiyonun en net işaretlerinden biridir. Büyüklük sadece zirvede ne kadar süre kaldığınızla ilgili değildir. Zirve sizden bir süreliğine uzaklaştırıldığında geriye kalanlarla da ilgilidir.

• Shevchenko, kadın dövüş sporları arasında en kapsamlı vuruş tekniklerinden birine sahip olarak MMA'ye girdi.
• O, insanların hatırladığı sinek sıklet şampiyonu olmadan önce, horoz sıkletinde kendini kanıtladı.
• 125 kiloda elde ettiği şampiyonluk dönemi, kontrol, çeşitlilik ve farklı stillere karşı tekrarlanan teknik çözümler üzerine kuruluydu.
• Grasso ile olan rekabet, kariyerine acı verici ama gerekli bir ikinci bölüm kazandırdı; bu bölüm iyileşme ve karşılık verme üzerine kuruluydu.

Daha büyük bir tarihsel nokta da var. Valentina Shevchenko, UFC'deki kadınlar sinek sıklet bölümünün ne hale geldiğini belirlemeye yardımcı oldu. Sadece kemeri elinde tutarak değil, aynı zamanda bu kategoriye bir standart getirerek. 125 kiloda ciddiye alınmak istiyorsanız, er ya da geç aynı soruyu cevaplamanız gerekiyordu. Karşınızdaki kadın mesafeyi sizden daha iyi görüyorsa, tempoyu sizden daha iyi yönetiyorsa ve tehlike arttığında bile sizden daha sakin kalıyorsa ne yaparsınız? Yıllarca çok az kadının gerçek bir cevabı vardı.

İşte bu yüzden kariyeri, sadece bir saltanat veya rekor sayısından daha fazlası olarak tanımlanmayı hak ediyor. Bu, zaten derin bir dövüş geçmişine sahip bir dövüşçünün kariyeri; bu geçmişi, kadınlar MMA tarihinin en iyi performanslarından birine dönüştürdü, ardından kesinliğin kırıldığı anı atlattı ve yine de unvanın yolunu buldu. Bazı şampiyonlar tek bir mükemmel dönemle hatırlanır. Shevchenko ise tam formuyla hatırlanmalı. Kemerden önceki disiplin. Kemerle olan hakimiyet. Kemeri kaybettikten sonraki tepki. Bu tam eğri, kariyeri tamamlayan şeydir.

Sakinliği zaten vardı. Ciddiyeti zaten vardı. Büyük dövüşlerde yer almayı hak ettiğine dair hissi zaten vardı. Kemer sadece bedeninin ve zihninin yıllardır gösterdiği şeyi doğruladı. Ve kemer bir süreliğine ortadan kaybolduğunda, başka biri olmadı. Aynı kadın olarak kaldı, çalışmaya devam etti ve onu en başından beri tehlikeli kılan aynı niteliklerle yeniden yolunu inşa etti.

Bu, nadir bulunan bir kariyer türü. Her dakikası gösterişli olduğu için değil. Çünkü çok eksiksiz. Zorlu bir çocukluk. Derin bir dövüş temeli. Küresel dövüş deneyimi. Sporun en büyük kadınlarına karşı UFC'de mücadele yılları. Etrafında bir bölümü daha küçük hissettiren bir şampiyonluk dönemi. Şok edici bir yenilgi. Acı verici bir rekabet. Zirveye dönüş. Bu hikayede, şampiyonluk sayısı olmasa bile, onu çağının en belirleyici kadın dövüşçülerinden biri yapmaya yetecek kadar şey var. Şampiyonluk sayısıyla birlikte, durum daha da güçleniyor.