Komentarze Jona Jonesa i Brocka Lesnara dotyczące wrestlingu

Wszystko zaczęło się od Kamaru Usmana, który omawiał potencjalny pojedynek zapaśniczy RAF-u między Jonesem a Brockiem Lesnarem. Przeczytanie przez Usmana było dość proste. Uważał, że postura, postawa i sama fizyczna obecność Brocka byłyby zbyt mocne w takiej sytuacji. Wiele osób prawdopodobnie przerwałoby dyskusję i dałoby jej spokój na jeden dzień. Jones zrobił coś zupełnie innego. Od razu wskoczył do dyskusji i powiedział, że pokona ich obu.

Właśnie takiej odpowiedzi ludzie się po nim spodziewają, ale to wciąż działa, bo nikt tak naprawdę nie mówi takich rzeczy, dopóki nie wie dokładnie, jaką wywołają reakcję. Jones zawsze wiedział, jak wpleść swoje nazwisko w rozmowę o walce, nawet gdy nie ma przed sobą żadnego kontraktu. Nie odpowiada po prostu na pytanie. On je pomija i podkręca całą sprawę.

Jones zamienił debatę zapaśniczą w kolejne przypomnienie, że jego nazwisko wciąż porusza całą salę

Powód, dla którego toczy się tak szybko, jest oczywisty. Brock Lesnar to nie tylko jakieś stare nazwisko wagi ciężkiej, wyjęte z nostalgii. Nadal jest jedną z największych postaci, jakie ten sport kiedykolwiek miał w UFC. Dodaj do tego Jona Jonesa, a ludzie od razu zaczynają wyobrażać sobie rozmiar, presję, zapasy i chaos, nawet jeśli to wcale nie jest walka MMA. A gdy w to wszystko wplecie się Kamaru Usman, wybierający Lesnara, cała ta sprawa staje się jeszcze łatwiejsza do omówienia.

Jones o tym wie. Wie też, że ludzie od lat mówią o nim za pośrednictwem zakładów fantasy niemal tak samo często, jak za pośrednictwem prawdziwych. To część jego osobliwej pozycji w tym sporcie. Nawet gdy nie wiadomo, jaka będzie kolejna walka, jego nazwisko wciąż pojawia się za każdym razem, gdy jest kojarzone z kimś wielkim, kontrowersyjnym lub fizycznie absurdalnym. Lesnar łączy w sobie wszystkie trzy naraz, więc reakcja z pewnością będzie głośna.

Odpowiedź Jonesa była trafiona, ponieważ nie próbował uzasadniać jej merytorycznie. Nie analizował kątów, wejść ani walki wręcz. Od razu postawił na wersję z biciem w klatkę piersiową, bo to właśnie ją ludzie przycinają, kłócą się o nią i odtwarzają. W jednym zdaniu zamienił zdanie: „Usman uważa, że ​​Brock pokonuje Jonesa w zapasach” na „Jones uważa, że ​​radzi sobie z Brockiem i Usmanem naraz”. To nie jest analiza. To broń na nagłówki.

Kryje się za tym coś jeszcze. Jones spędził tak wiele lat swojej kariery w otoczeniu człowieka, który potrafi rozwiązać każdego, że nawet teraz, po wszystkich zwolnieniach, zmianach ról i rozmowach o przejściu na emeryturę, wciąż przemawia z tego samego miejsca. Nie brzmi jak ktoś, kto próbuje udowodnić, że wciąż jest częścią zespołu. Brzmi jak ktoś, kto wciąż zakłada, że ​​to miejsce należy do niego, gdy tylko jego nazwisko zostanie wspomniane. Dla niektórych kibiców ta pewność siebie wciąż wydaje się zasłużona. Dla innych brzmi jak czyste przedstawienie. Tak czy inaczej, to wciąż działa.

Trafia w sedno również dlatego, że Brock jest dokładnie tym typem przeciwnika, z którym ludzie wciąż mają problem w dobieraniu odpowiednich walk fantasy. Jego prawdziwe CV w MMA to jedno. Jego fizyczna rzeczywistość to drugie. Fani pamiętają jego ogrom, dynamiczne wejścia, presję i to, jak potrafił sprawić, że wytrenowani zawodnicy wagi ciężkiej wyglądali, jakby mieli do czynienia z czymś bliższym maszynie niż człowiekowi, gdy się rozkręcał. Ten obraz nigdy tak naprawdę nie zniknął. Dlatego ilekroć ktoś zestawi Brock z innym mistrzem wszech czasów, rozmowa układa się sama.

Włączenie się Jonesa do tej rozmowy nadaje jej nowy wymiar, ponieważ w sporcie wciąż nie do końca rozstrzygnięto, jaka jego wersja należy do teraźniejszości. Czy nadal jest człowiekiem, który potrafi dostosować się do każdego stylu, każdej formy i każdego zagrożenia? A może jest teraz bardziej mitem niż obecną siłą, zawodnikiem, którego największa siła tkwi w tym, jak wielki wciąż czuje się w dyskusji? Jego własna odpowiedź jest oczywista. Nadal mówi jak najgroźniejszy człowiek w każdym pomieszczeniu.

• Usman wytypował Lesnara w potencjalnej walce zapaśniczej z Jonesem.
• Jones odpowiedział, że pokona obu mężczyzn.
• Odpowiedź ta natychmiast przekształciła poboczną debatę w temat szerszych rozważań na temat sportów walki.
• Nazwisko Lesnara wciąż ma wystarczającą wagę, by przy nim każda rozmowa o Jonesie wydawała się przydługa.

Dlatego to coś więcej niż tylko chwilowy popis w mediach społecznościowych. Jones wciąż jest jednym z niewielu zawodników, którzy potrafią sprawić, że hipotetyczna sytuacja przez kilka godzin wydaje się wydarzeniem. Mówi coś szokującego, ludzie kłócą się, czy mówi serio, i nagle wszyscy znów porównują epoki, typy sylwetki, style zapaśnicze i to, co by się stało, gdyby jeden wielki pomysł na sporty walki rzeczywiście trafił na matę.

Nikt nie wie, czy któraś z wersji tego wydarzenia kiedykolwiek zbliży się do urzeczywistnienia. To prawie nie ma znaczenia. Jones dostał to, czego chciał, w chwili, gdy odpowiedział. Rozmowa potoczyła się po jego myśli. Nazwisko Brocka znów znalazło się w centrum uwagi. Usman stał się częścią szumu informacyjnego. I Jones po raz kolejny zadbał o to, by historia zakończyła się tym, że to on jest w centrum tego wszystkiego.